Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Minister Finansów stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko A Sp. z o.o. w S. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia za transfer wszystkich praw i obowiązków istniejących relacji z klientami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą interpretację indywidualną wniosła ww. spółka.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2015r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na ww. interpretację indywidualną przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka polecona z dnia 3 lipca 2015 r. skierowana do strony skarżącej i zawierająca m.in. powyższe wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została doręczona w dniu 8 lipca 2015 r.
W dniu 17 lipca 2015 r. (data nadania) strona skarżąca złożyła KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W przypadku spółek prawa handlowego odpowiednim dokumentem do wykazania umocowania jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. II GSK 1407/10, publ. LEX nr 707983). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.
W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi wynika, że została ona doręczona w dniu 8 lipca 2015 r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 15 lipca 2015 r. Strona skarżąca uzupełniła natomiast brak formalny skargi w dniu 17 lipca 2015 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Uznać tym samym należy, że skarga została podpisana przez osoby, które nie wykazały, iż są uprawnione do działania w imieniu strony skarżącej i brak ten nie został usunięty w zakreślonym terminie.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.