Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., którą określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.
Decyzje wydano w oparciu o niekwestionowany, ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy.
W toku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2002 i 2003 przeprowadzonej w Spółce z o.o. A, Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. dokonał ustaleń, które spowodowały wydanie decyzji z dnia [...] r. nr [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł, tj. w kwocie o [...] zł wyższej od zadeklarowanej przez Jednostkę. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi Spółki M. R. w dniu 18 grudnia 2007 r.
Decyzja organu pierwszej instancji stała się przedmiotem odwołania wniesionego pismem z dnia 27.12.2007r., następnie uzupełnionym w dniu 16.01.2008 r., za pośrednictwem pełnomocnika G. K. korzystającego z pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez A. L. i R. M. reprezentujących Spółkę z o.o. B. W odwołaniu strona nie kwestionuje merytorycznych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji lecz zarzuca, że została wydana z naruszeniem art.200 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tym samym organ podatkowy pozbawił stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
W piśmie z 16.01.2008 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została także z naruszeniem art. 136 oraz 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem Spółka z o.o. A w dniu 05.01.2004 r. udzieliła pisemnego pełnomocnictwa pracownikom Spółki B Spółka z o.o. do działania w jej imieniu przed organami podatkowymi wszystkich instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., rozpoznając wniesione odwołanie nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniach faktycznych, dokonanych przez organ pierwszej instancji jak i w postępowaniu prowadzonym przez ten organ.
Wskazał, że niezrozumiały i bezpodstawny był zarzut braku zapoznania strony z materiałem dowodowym, bowiem organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej, wyznaczył Spółce 7-dniowy termin w celu zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zresztą z przysługującego jej prawa spółka skorzystała i w dniu 20.09.2007 r. pełnomocnik M. R. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy, z której to czynności został spisany protokół. Do protokołu tego strona nie wniosła uwag.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy wyznaczył Spółce termin do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Organ odwoławczy zwrócił się do Spółki o sprecyzowanie zakresu działania poszczególnych pełnomocników występujących w toku postępowania.
W odpowiedzi Spółka w piśmie z dnia 12.02.2008 r. wyjaśniła, że pełnomocnictwo z dnia 05.01.2004 r. ma charakter ogólny i upoważnia A. L. i R. M. do reprezentowania Spółki we wszystkich postępowaniach podatkowych prowadzonych przez organy podatkowe zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w sprawach związanych z działalnością Spółki do dnia 31 stycznia 2005r. Nie odwołano upoważnienia z dnia 10.12.2006 r. dla M. R. do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi.
Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w sytuacji kiedy umocowanych do działania jest kilku pełnomocników, należy wskazać tego właściwego do doręczeń.
Decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze pełnomocnik R. Z. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucał decyzji naruszenie art. 136, 145 § 2 oraz 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podniósł, że decyzje nie zostały prawidłowo doręczone, zatem nie mogą wywoływać skutków prawnych. Zdaniem pełnomocnika udzielenie pełnomocnictwa Spółce B w dniu 30 kwietnia 2004 r. jednoznacznie zobowiązywało organy do dokonywania doręczeń na jej adres.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnień zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie kwestia prawidłowości doręczenia decyzji określającej podatek dochodowy od osób prawnych za 2003 r. pełnomocnikowi skarżącej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tj. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) - pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W § 2 tego przepisu wskazano, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ustawodawca w art.145 § 3 przewidział sytuację, kiedy strona ustanawia kilku pełnomocników, wówczas wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń, zaś w przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń organ podatkowy doręcza pismo jednemu z pełnomocników.
Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka do reprezentacji przed organami podatkowymi pierwszej i drugiej instancji umocowała z dniem 5 stycznia 2004 r. A. L. i R. M. z B Spółka z o.o. w Z., wyrażając również zgodę na udzielenie dalszych pełnomocnictw substytucyjnych. Na podstawie upoważnienia z dnia 10 grudnia 2006 r. umocowała również M. R. z firmy C z/s B. do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi.
W piśmie z dnia 12.02.2008 r. odpowiadając na wezwanie organu, Spółka zakreśliła horyzont czasowy pełnomocnictw odpowiednio dla A. L. i R. M. w sprawach związanych z działalnością Spółki do dnia 31 stycznia 2005r. oraz Pana R. wskazując, że jego pełnomocnictwo nie wygasło, lecz wola ta nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Bezspornym jest, iż M. R. na mocy udzielonego pełnomocnictwa uczestniczył w postępowaniu kontrolnym dotyczącym należnego od Spółki z o.o. A podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 i 2003 rok - co ma odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia 09.03.2007 r. - potwierdził 09.03.2007 r. odbiór przedmiotowego protokołu. Uczestniczył w prowadzonym przez organ pierwszej instancyjny postępowaniu podatkowym, odbierając w imieniu Spółki korespondencję urzędową dotyczącą prowadzonego postępowania podatkowego za 2003 rok - łącznie z zaskarżoną decyzją Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. znak [...]. Faktów tych Skarżąca nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania kontrolnego czy podatkowego.
Żadne ze wskazanych wyżej pełnomocnictw nie zostało przez skarżącą odwołane w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2002 i 2003. Nie został też wskazany przez Spółkę pełnomocnik właściwy dla dokonania doręczeń.
Reasumując, okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, iż nie doszło wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej do naruszenia art. 145 § 2, bowiem pisma procesowe i pozostała korespondencja organów skarbowych doręczana była prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa, który brzmi: strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W toku postępowania żadna ze stron nie kwestionowała faktu udziału w nim pełnomocnika a w pewnym momencie nawet kilku pełnomocników. Pełnomocnik nie precyzuje na czym polegać by miał wspomniany wyżej zarzut.
Podobnie przedstawia się kwestia stwierdzenia pełnomocnika w skardze, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne wskazanie w uzasadnieniu faktów dotyczących doręczenia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Art. 210 Ordynacji podatkowej określa niezbędne dla prawidłowej decyzji elementy struktury tej decyzji. Zdaniem Sądu żadnego z elementów w tym przepisie wskazanego nie brakowało, tym samym podniesiony zarzut nie może stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Mając na względzie powyższe skargę należało oddalić a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.