Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.28984.2021, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej (dalej: wierzyciel, Dyrektor COF), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.); art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 z późn. zm., dalej u.o.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez K. O. (dalej: skarżąca, zobowiązana), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 9 marca 2022 r. nr [...], którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym numer 170975E1-65/WAJ2021 z dnia 17 września 2021 r. oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeżeli jest wymagane.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] C., dopełniona została na dane osobowe skarżącej. Dowód w postaci wydruku z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający zarejestrowanie skarżącej jako abonenta w elektronicznej bazie danych, znajduje się w aktach administracyjnych.
Organ wskazał, że rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych, nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r. poz. 1342), skarżącej jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników, został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny [...].
Dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesłanego pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. na adres wskazany przez skarżącą w czasie rejestracji odbiorników, znajduje się w aktach administracyjnych.
Organ zauważył również, że wypełniając obowiązek nałożony rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w zakresie nadania abonentom indywidualnych numerów identyfikacyjnych (w okresie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie ww. rozporządzenia), Poczta Polska posłużyła się zautomatyzowanym procesem technologicznym. Przyjęty w okresie od maja 2008 r. do listopada 2008 r. przez Pocztę w pełni zautomatyzowany proces technologiczny, w świetle obowiązku wygenerowania zawiadomień o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych dla wszystkich zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, odbywał się z wykorzystaniem systemu informatycznego. Indywidualny numer identyfikacyjny nadawany użytkownikowi został zawarty w numerze rachunku bankowego dedykowanego dla opłat abonamentowych (stanowi on osiem ostatnich cyfr numeru rachunku bankowego),
Umieszczenie znacznika "P" w historii korespondencji kierowanej do abonenta, potwierdza wysłanie w danym dniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Stanowi to swoisty rejestr wysłania przedmiotowego zawiadomienia, a zatem spełnienia obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r, w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Od miesiąca grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. Indywidualny numer identyfikacyjny służy do identyfikacji abonenta w systemie, a jednocześnie stanowi osiem ostatnich cyfr spersonalizowanego numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu opłat abonamentowych. Duplikat przedmiotowego zawiadomienia, stanowi także dokument wygenerowany i wydrukowany z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A.
Organ wskazał również, że Poczta Polska realizując rozporządzenie, nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania.
Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż skoro przepisy ww. rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki, przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej).
Organ wskazał także różnice pomiędzy przesyłką rejestrowaną (przesyłka polecona) a nierejestrowaną (przesyłka zwykła) - charakterystyką przesyłki zwyklej jest brak prowadzenia dla niej ewidencji czy też pokwitowań dla nadawcy przesyłki, celem potwierdzenia jej odbioru przez adresata. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2008 r., nr 189, poz.1159 z późn. zm.), obowiązującej w dacie wysłania do skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesyłka nierejestrowana podlegała doręczeniu poprzez jej włożenie do oddawczej skrzynki pocztowej adresata.
Organ zaznaczył również, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.
Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., normujące w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie odwoływały się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia" kodeksu postępowania administracyjnego.
Zatem Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia ww. zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia. Nie wskazał również w ww. rozporządzeniu, iż przedmiotowe zawiadomienie należało wystać przesyłką rejestrowaną.
Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie, powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych od obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. W przypadku zagubienia, zniszczenia lub nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami wpłat, ustalenia numeru rachunku bankowego, na który należało wnosić opłaty abonamentowe dokonać można za pośrednictwem infolinii Poczty Polskiej oraz w placówkach pocztowych. Abonenci, którzy posiadają dostęp do Internetu, mogą również za pomocą strony internetowej www.poczta-polska.pl, ustalić swój numer rachunku bankowego, zawierający nadany indywidualny numer identyfikacyjny.
Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, wierzyciel wskazał, że wypełniając obowiązek nałożony w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu 21 czerwca 2021 r. skierowano listem poleconym [...] (za potwierdzeniem odbioru), na adres będący adresem zameldowania skarżącej, upomnienie [...] wzywające do zapłaty należności. Upomnienie po dwukrotnej awizacji w dniu 23 czerwca 2021 r. i 1 lipca 2021 r zwrócono do Poczty Polskiej S.A., wobec tego wierzyciel oddalił zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeśli jest wymagane.
Organ zaznaczył także, iż zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po otrzymaniu wniosku Poczty Polskiej S.A. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zbadał dopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz poprawność formalną tytułu wykonawczego. Po stwierdzeniu, iż obowiązek, którego dotyczy przedmiotowy tytuł wykonawczy podlega egzekucji administracyjnej, a tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny zaopatrzył tytuł wykonawczy w klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej i wszczął egzekucję zgodnie z art. 26 § 1 tejże ustawy.
Organ wskazał dalej, że w niniejszej sprawie Poczta Polska S.A. nie naruszyła przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Wierzyciel zobligowany jest do postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie ma podstaw do podejmowania wobec osób, które czują się pokrzywdzone zaistniałym stanem faktycznym i prawnym, rozstrzygnięć wbrew tym przepisom.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia, a także postanowień wierzyciela i wystawionych tytułów wykonawczych i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca zarzuciła:
- obrazę art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego w sytuacji nieistniejącej wierzytelności,
- obrazę art. 7, art. 8 § 2, art. 77, art.80 i art. 81a k.p.a. oraz art. 27 u.p.e.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie, na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym i dokonanie dowolnej oceny tego materiału dowodowego oraz poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości niedających się usunąć, na niekorzyść skarżącej strony w kwestii niepoinformowania jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie, którym uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.
Przechodząc do dalszych rozważań, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, przysługuje prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.
Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- nieistnienie obowiązku;
- określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
- przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- błąd co do zobowiązanego;
- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W przedmiotowej sprawie skarżąca podniosła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu, wskazać należy, że na imię i nazwisko skarżącej zgłoszono odbiornik RTV i dotyczyło to nieaktualnego już miejsca zamieszkania zobowiązanej. Okoliczność tę udokumentowano wydrukiem z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. oraz potwierdzeniami dokonywania przez skarżącą opłat abonamentowych. Wobec powyższego przyjąć należy, że taka rejestracja miała miejsce, czemu skarżąca nie przeczy. Zrodziło to więc obowiązek skarżącej do ponoszenia opłat abonamentowych.
Zgodzić się należy z poglądem, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania, czego skarżąca nie wykazała, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej, obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2019 r. sygn. I GSK 928/18, Lex nr 2645539).
Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania odbiornika RTV, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Zasadnym jest również stanowisko, że zmiana miejsca zamieszkania, sprzedaż lokalu, gdzie użytkowany był zarejestrowany odbiornik RTV, i brak rejestracji odbiornika RTV w nowym miejscu zamieszkania, nie jest okolicznością, która zwalnia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Zatem, skoro doszło do rejestracji odbiornika RTV w 1997 r. na ul. [...] w C., to późniejsza zmiana miejsca zamieszkania skarżącej, nie zwalnia jej z obowiązku regulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Taki skutek wywołuje natomiast wyrejestrowanie takiego odbiornika. Warunkiem koniecznym dla wykazania nieistnienia obowiązku, w tym przypadku powinności uiszczania opłaty abonamentowej, jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego dokonanie wspomnianej czynności. Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na podmiocie, który wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki, a więc na zobowiązanej. Skoro skarżąca nie legitymuje się takim dowodem pochodzącym sprzed okresu dochodzonych zaległości, to wierzyciel prawidłowo przyjął niezasadność zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W tej sytuacji wierzyciel zasadnie dochodzi wymagalnych opłat abonamentowych.
Zobowiązana podnosi także zarzuty co do prawidłowości nadania jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników RTV. Stwierdził bowiem, że nie została jej doręczona taka informacja.
Zgodnie § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).
Z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wynika że Poczta Polska Spółka Akcyjna, była zobligowana do tego, aby wszystkim zarejestrowanym w dniu wejścia w życie wspomnianego aktu wykonawczego, nadać indywidulany numer identyfikacyjny, a także zawiadomić ich o tym fakcie. Podkreślić przy tym należy, że wskazany przepis stanowi o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem o przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła. W sytuacji braku zawiadomienia przez użytkownika o zmianie adresu, przesłanie powiadomienia na adres wskazany przy rejestracji, czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Podkreślić należy, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat, indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem.
Zatem skoro skarżąca nie dopełniła wymogów formalno-prawnych związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, to Poczta Polska Spółka Akcyjna, zobligowana była do nadania zobowiązanej wspomnianego numeru. Dla istnienia obowiązku wnoszenia opłat, bez znaczenia jest kwestia potwierdzenia doręczenia, czy też nadania wspomnianego zawiadomienia, gdyż ma ono wyłącznie charakter informacyjny, a nie kreujący obowiązek.
W wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. K 24/08 (opubl. Lex nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 u.o.a. - dotyczących charakteru uiszczania opłat abonamentowych, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF, jest czynnością materialno-techniczną, dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Oznacza to, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV, powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa, a nie akt administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 429/18, Lex nr 2782085).
Jeżeli więc organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien z kolei wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. I SA/Gl 1156/21, opubl. w CBOSA).
Reasumując niezasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).
Rozstrzygnięcie wierzyciela w przedmiocie oddalenia zarzutu skarżącej, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, nie zostało przez skarżącą zakwestionowane ani w zażaleniu ani w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że niezasadne są zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 81a k.p.a. Dyrektor COF w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia poczynione przez Dyrektora COF, znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organ za udowodnione. Dyrektor COF przeprowadził dowody z dokumentów, które pozwoliły na pełną kontrolę postanowienia. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie administracji i zgodnie z nimi w toku postępowania organ administracji podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie postępowanie powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dyrektor COF działał w granicach prawa, a rozpoznając sprawę co do jej istoty, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, prawidłowo ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.