Postanowienie WSA w Gliwicach z 28 kwietnia 2020 r., I SA/Gl 7/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia deklaracji w sprawie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Skład

Sędzia WSA Beata Machcińska przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

K.W. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także: organ odwoławczy) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej także: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia deklaracji w zakresie podatku od spadków i darowizn w związku ze spadkiem po zmarłej matce L.W.

Jak wynika z akt sprawy, strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem dziedziczenia po zmarłej matce, wskazując, iż przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy.

Organy podatkowe obu instancji w wydanych przez siebie postanowieniach zaznaczyły, iż termin do złożenia przez stronę zgłoszenia SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych w związku ze spadkiem jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu, bez względu na przyczyny uchybienia terminowi. Dlatego też odmówiono stronie przywrócenia tego terminu.

W złożonej skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę wskazywała, że deklarację złożyła niezwłocznie po uzyskaniu informacji z sądu spadku, zaś gdyby nie zaniechanie w niezwłocznym poinformowaniu przez sąd pełnomocnika o fakcie nadania orzeczeniu sądowemu klauzuli prawomocności, deklaracja zostałaby złożona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub alternatywnie o oddalenie skargi.

Podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, iż jak wynika z pisma organu pierwszej instancji z dnia 11 grudnia 2019 r., wniosek złożony przez skarżącą z dnia 28 listopada 2019 r. o uznanie zgłoszenia SD-Z2 za złożone z zachowaniem terminu został pozytywnie rozpatrzony przez organ pierwszoinstancyjny, zatem postępowanie dotyczące przywrócenia terminu jest bezprzedmiotowe.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia, czy – w związku z pozytywnym rozpatrzeniem przez organ pierwszej instancji jej wniosku o uznanie zgłoszenia SD-Z2 z tytułu nabycia spadku z zachowaniem terminu podtrzymuje skargę w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że podtrzymuje skargę.

We wniesionym z zachowaniem terminu piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2020 r. skarżąca oświadczyła, iż w odpowiedzi na wezwanie Sądu i w związku z uznaniem przez organ pierwszej instancji jej zgłoszenia SD-Z2 za złożone z zachowaniem terminu, wycofuje skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2020 r. złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.

Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności, co umożliwiło wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania sądowego.

Odnosząc się z kolei do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów, należało wskazać, iż w niniejszej sprawie skarżąca działała osobiście, zaś umorzenie postępowania wskutek cofnięcia skargi nie oznacza uwzględnienia skargi umożliwiającego zasądzenie od organu kosztów postępowania. Ponadto, nie został uiszczony wpis od skargi, brak jest zatem podstaw do zastosowania art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.