Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc m.in., że jest matką samotnie wychowującą dziecko, otrzymującą niewielkie wynagrodzenie i mającą problemy zdrowotne.
Referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, zwracając jednocześnie uwagę, że koszty sądowe w sprawie są niewielkie, najmniejsze spośród znanych w procedurze sądowoadministracyjnej.
W związku z tą informacją skarżąca w piśmie z dnia 4 października 2011 r. wniosła o "pozostawienie wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia", wyjaśniając, że wnioski te składała w przeświadczeniu, iż wysokość kosztów sądowych jest znacznie wyższa. Uiściła zarazem należny wpis, stwierdzając, że "nie zagraża [to] egzystencji [jej] rodziny".
Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego wymowa jest jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż skarżąca cofa swój wniosek, rezygnując z prawa pomocy, które uznała za zbędne w swojej sytuacji. Oznacza to, że nie wchodzi już w rachubę kontynuowanie postępowania zmierzającego do rozpoznania wniosku o przyznanie tego prawa. Zgodnie bowiem z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Tym samym żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony, wyrażonej w stosownym wniosku. W tego rodzaju stanie rzeczy, stanowiącym rezultat m.in. cofnięcia wniosku, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy staje się zatem bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takie postępowanie musi być z kolei umorzone i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.