Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej A Sp. z o.o. w W. z dnia 6 lutego 2019 r. wniesionego na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], nr [...], które zostało wydane w przedmiocie włączenia wskazanych w nim dokumentów w poczet materiału dowodowego postępowania toczącego się wobec skarżącej w sprawie podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2013 r. oraz sierpień i wrzesień 2013 r., a także wyłączenia określonych dokumentów z tego materiału dowodowego.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2019 r. skarżąca została wezwana do:
- 1) uiszczenia wpisu od skargi oraz
- 2) uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpis z KRS).
W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te skierowano do skarżącej na adres podany w skardze. W dniu 18 czerwca 2019 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 26 czerwca 2019 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. W dniu 3 lipca 2019 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie. Skarżąca jak dotąd nie wykonała wskazanych wezwań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego i niewykonania wezwania do uiszczenia wpisu od tego pisma.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii wymogów formalnych skargi, wskazać trzeba, że stosownie do art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z kolei z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie takiego dokumentu do skargi sprawia, iż jest ona dotknięta brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu [zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07 oraz z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08 (dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)]. Wszak w braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione.
Jeśli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Nie mniej istotne jest również to, że w myśl art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Art. 220 § 3 p.p.s.a. przesądza z kolei o konieczności odrzucenia przez sąd skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
W niniejszej sprawie skierowano do skarżącej zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i wezwanie do uiszczenia wpisu od tego pisma. Wezwania te należało uznać za doręczone w dniu 2 lipca 2019 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia: organowi uprawnionemu do reprezentowania takiego podmiotu przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu powyższych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce (na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru i kopercie, w której ją wysłano). Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 18 czerwca 2019 r., powtórnie – w dniu 26 czerwca 2019 r., natomiast w dniu 3 lipca 2019 r. przesyłkę tę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 2 lipca 2019 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że przedstawione wezwania skarżąca powinna była wykonać najpóźniej we wtorek 9 lipca 2019 r., czego jednakże nie uczyniła.
Z powyższych względów skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.