Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. pozostawił odwołanie A Sp. z o.o. bez rozpatrzenia, wobec stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji w całości". W ocenie strony "stanowisko organu podatkowego (...) nie znajduje oparcia w przepisach prawa i dlatego przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Strona wyjaśniła, że "chodzi o taką szkodę [majątkową, a także niemajątkową], która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto wskazać należy, iż wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006,
s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.) Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w K. pozostawił odwołanie strony bez rozpatrzenia. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Nie tylko bowiem nie przyznaje ono nikomu żadnych praw ani też nie nakłada żadnych obowiązków, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Nie może przecież być wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, nie jest możliwym wstrzymanie jego wykonania.
Na marginesie warto zauważyć, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Uzasadniając wniosek strona ograniczyła się bowiem jedynie do przytoczenia treści przepisu, a nie odniosła do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Nawet zatem, gdyby postanowienie, co do którego strona wniosła o wstrzymanie wykonania, korzystało z przymiotu wykonalności, to brak byłoby podstaw, aby wniosek ten uwzględnić.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.