Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r., nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów z dnia 24 listopada 2014 r. zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej K. M. jako zobowiązanej w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej zaległości w opłacie abonamentowej za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r. a prowadzonej na podstawie [...] tytułów wykonawczych A S.A. [...] w B. z dnia [...]r. o numerach od [...] do [...].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tych postanowień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Co prawda, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i każdego aktu wydanego lub podjętego we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega jednak wątpliwości, że przed zweryfikowaniem istnienia przesłanek przesądzających o zasadności takiego wniosku niezbędne jest ustalenie, że dany akt administracyjny podlega wykonaniu, a warunek ten zostaje spełniony wówczas, gdy dokonuje on zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia zatem wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188].
Odnosząc te spostrzeżenia do rozpatrywanego przypadku, dostrzec trzeba, że zarówno postanowienie organu egzekucyjnego w kwestii zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej, jak i postanowienie utrzymujące to rozstrzygnięcie w mocy przesądzają o dopuszczalności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie przyznają one natomiast skarżącej praw ani nie nakładają na nią obowiązków, w tym nie są źródłem powinności zapłaty opłaty abonamentowej. W sferze materialnoprawnej nie wywołują zatem jakichkolwiek innych skutków aniżeli te, które istniały przed ich wydaniem. Nie dokonują więc zmian w zakresie praw lub obowiązków skarżącej i tym samym nie podlegają wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie ich wykonania nie może zostać uwzględniony (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 990/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 943/15 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1450/16, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpatrywane żądanie skarżącej jest więc bezprzedmiotowe i jako takie podlega oddaleniu. Zarazem, z uwagi na sposób jego sformułowania, niezbędne staje się dodanie, że jeżeli celem skarżącej byłoby wstrzymanie samego postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych, to wniosek w tym przedmiocie powinna zgłosić do organu sprawującego nadzór nad organem egzekucyjnym, albowiem to ten organ (a nie: sąd administracyjny) jest właściwy do rozpatrzenia takiego żądania w myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1201).
W świetle powyższego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie dodania wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.