Uzasadnienie
"A" w W. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia [...] r. nr [...], mocą którego morzono postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie "B" Oddział w C. z dnia [...] r. nr [...].
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 17 § 1 oraz art. 18 i art. 23 § 1, 2 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. Nr 110 z 2002 r., poz. 968 ze zm.). Organ ten stwierdził bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie "B", gdyż art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) przewiduje, iż od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień "B" w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Zażalenie wniesione przez "A" do Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczyło postanowienia "B" z dnia [...] r., zawierającego stanowisko tego podmiotu jako wierzyciela wobec zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wobec jednoznacznej regulacji prawnej, wykluczającej możliwość zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia, wydane zostało postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego zażalenia.
W uzasadnieniu swego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że "B" pouczył prawidłowo stronę o niedopuszczalności wniesienia zażalenia i o możliwości wniesienia na jego postanowienie skargi do sądu administracyjnego, ale "A" wniósł zażalenie, a zamiar skorzystania z takiego środka odwoławczego potwierdził dodatkowo pismem z dnia [...] 2005 r.
W skardze na powyższe postanowienie "A" w W., powołując się na przepisy art. 53 § 1 i art., 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 63 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaskarżył postanowienie "w części" i wniósł o "jego zmianę i całkowite umorzenie postępowania, w którym Dyrektor "B" w C. wydał postanowienie z dnia [...] roku nr [...] określające zobowiązanie na sumę [...] zł, a następnie w niewłaściwy sposób tytuły wykonawcze, na podstawie których wszczęto egzekucję z rachunku bankowego Związku". Strona skarżąca zarzuciła postanowieniu:
- 1) błędne przyjęcie, że tytuły wykonawcze przeciwko "A" mogą być skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.,
- 2) nie odniesienie się do treści zarzutów złożonych przez "A" w dniu [...] 2005 r.,
- 3) nieuwzględnienie treści postanowień Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. [...] oraz z dnia [...] r. sygn. [...], wyznaczających [...] Urząd Skarbowy w K. do łącznego prowadzenia egzekucji przeciwko dłużnikowi,
- 4) nieuwzględnienie treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...],
- 5) pominięcie okoliczności, że "A" jako organizator rozgrywek dokonujący rozliczeń należności przysługujących klubom ligowym z kontaktu medialnego z "C", jest zarazem podmiotem przyznającym klubom licencje na uczestnictwo we współzawodnictwie sportowym, co – zdaniem strony skarżącej – nie pozwala na traktowanie "A" jako dłużnika zajętej wierzytelności,
- 6) nieprawidłowe przyjęcie, że "A" jest zobowiązany do przekazania kwoty [...] zł na rzecz "B" w C.,
- 7) nieuwzględnienie faktu, że warunkiem otrzymania przez klub "D" środków pochodzących od partnera medialnego było samo uczestnictwo w rozgrywkach piłkarskich, możliwe po otrzymaniu licencji klubowej, której podstawowym elementem jest brak zadłużeń wobec zawodników i pracowników klubu.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że obowiązujące uregulowanie prawne wykluczyło możliwość rozpoznania przez niego, jako organu nadzoru nad prowadzonym postępowanie egzekucyjnym, zażalenia na postanowienie wydane przez "B" w sprawie stanowiska wierzyciela. Nie będąc uprawnionym do rozpoznania takiego zażalenia, umorzył postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe. Podkreślił przy tym, że wszystkie zarzuty sformułowane w skardze odnoszą się do innych kwestii, a nie do postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego, nie ma zatem potrzeby odnoszenia się do nich w odpowiedzi na skargę. Wskazał ponadto, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] rozpoznał zażalenie "A" na postanowienie Dyrektora "B" z dnia [...] r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, uchylając to postanowienie i umarzając postępowanie w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik "A" podtrzymał skargę i dodatkowo zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej w odmienny sposób potraktował zażalenie strony na postanowienie "B" z dnia [...] r., które rozpoznał i uwzględnił. Zdaniem pełnomocnika stanowi to dowód, że organ nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym w sposób wybiórczy stosuje przepisy, raz uznając zażalenie za niedopuszczalne, a raz – za dopuszczalne. Nosi to znamiona szykanowania "A", gdyż na skutek działań organów podatkowych i "B" doszło do upadłości klubu "D", a obecnie długi tego klubu usiłuje się wyegzekwować od "A". Wskazał ponadto na wykorzystywanie w tym celu innych organów niż, wyznaczony przez sąd do prowadzenia łącznego postępowania egzekucyjnego, [...] Urząd Skarbowy w K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone nią postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia [...] r. jest w pełni zgodne z prawem.
Na wstępie wywodów trzeba wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest tylko postanowienie o umorzeniu postępowania wszczętego zażaleniem "A" na postanowienie "B" z dnia [...] r., zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zastrzeżenie powyższe jest niezbędne, albowiem wszystkie zarzuty sformułowane w pisemnej skardze dotyczą innych zagadnień niż treść zaskarżonego postanowienia. W zasadzie dopiero na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej sformułował jedyny zarzut odnoszący się do przedmiotu skargi. Zarzucił mianowicie, że Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznał zażalenie "A" na postanowienie "B" z dnia [...] r., zatem uznanie zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. za niedopuszczalne jest przejawem niekonsekwencji organu nadzoru i wadliwego postępowania.
W tym stanie rzecz Sąd uznał za zbędne jakiekolwiek odnoszenie się do zarzutów o charakterze merytorycznym bądź proceduralnym, ale dotyczących innych – niż zaskarżone postanowienie – orzeczeń. Odnośnie zaś zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał je za zgodne z prawem, albowiem w myśl wyraźnego i jednoznacznego przepisu proceduralnego, zawartego w art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, na postanowienia wydane w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowienia "B" w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Powyższy przepis szczególny wyłącza zasadę sformułowaną w art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, że na postanowienia zawierające stanowisko wierzyciela służy stronie zażalenie.
W tym stanie prawnym organ nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w K., był zobligowany do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, a tym samym do bezprzedmiotowości postępowania wszczętego zażaleniem, co uzasadniało umorzenie tego postępowania.
Odnosząc się do wywodów pełnomocnika strony skarżącej o niekonsekwencji w postępowaniu Dyrektora Izby Skarbowej trzeba zauważyć, czego pełnomocnik nie dostrzegł, że przedmiotem postanowień tego organu z dnia [...] i [...] r. były dwa różne postanowienia "B", jakkolwiek wydane w związku ze zgłoszeniem przez "A" zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Przypomnieć zatem wypada, że rozpoznanie zarzutów, zgłoszonych na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odbywa się w dwóch etapach, najpierw swe stanowisko w odniesieniu do tych zarzutów musi zając wierzyciel, a dopiero po uzyskaniu tego stanowiska – zarzuty rozpatruje organ egzekucyjny. Postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. rozpoznane zostało zażalenie na postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutów, wydane przez "B" jako organ egzekucyjny. Na to postanowienie zażalenie przysługiwało i dlatego zostało rozpoznane (zresztą w sposób korzystny dla wnoszącego to zażalenie). Natomiast przedmiotem postanowienia objętego skargą w niniejszej sprawie było postanowienie wydane przez "B" jako wierzyciela, na które – jak wywiedziono wyżej – zażalenie nie przysługiwało.
Mając powyższy stan faktyczny i prawny na względzie, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na mocy art., 151 ustawy z dnia 390 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).