Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" skarżąca S. O. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia "[...]" Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącą do złożenia powyższego wniosku na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pouczając przy tym, iż nie zastosowanie się do niniejszego wezwania w przepisanym terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do pisma załączono druk PPF.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu "[...]" (data widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma), natomiast wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nadesłała do tutejszego Sądu w dniu "[...]" (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym w Ł.).
Zarządzeniem z dnia "[...]" Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wobec jego nie złożenia na urzędowym formularzu w zakreślonym – siedmiodniowym – terminie.
Następnie, w piśmie z dnia "[...]" skarżąca osobiście złożyła w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy, w uzasadnieniu którego przyznała, iż składając stosowny formularz w piśmie z dnia "[...]" nie dołączyła wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Podniosła nadto, iż jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności ("[...]") z uwagi "[...]", która to wada uniemożliwia jej czytanie. Dodatkowo jest także częściowo sparaliżowana. Opiekuje się nią mąż, który także jest chory, gdyż cierpi na ostry paraliż oraz ból ciała (w dniach od "[...]" do "[...]". przebywał on w szpitalu). S. O. podniosła, iż z uwagi na paraliż oraz silne bóle mąż nie był w stanie udzielić jej pomocy przy wypełnieniu formularza PPF, a także przy jego nadaniu w urzędzie pocztowym w wyznaczonym terminie, które to czynności ostatecznie zostały dokonane (przez męża skarżącej) w dniu "[...]". Do powyższego pisma skarżąca dołączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz kartę informacyjną pobytu w szpitalu jej męża.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi niewątpliwie ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego, w przypadku braku ich winy w nie dokonaniu w terminie czynności procesowej. Aby jednak Sąd mógł rozpoznać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, musi on zostać złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 cytowanej ustawy).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został po upływie wskazanego 7- dniowego terminu.
Zdaniem Sądu, przyczyna uchybienia terminu do złożenia urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy ustała w rozpatrywanej sprawie najpóźniej w dniu "[...]" to jest w dniu, w którym strona skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym w Ł. przesyłkę zawierającą wypełniony urzędowy formularz PPF. Od tej daty należy liczyć zatem siedmiodniowy termin, przewidziany na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Oznacza to, że termin do złożenia takiego wniosku upłynął bezskuteczne w dniu "[...]" (poniedziałek), natomiast wniosek ów został złożony osobiście przez skarżącą w dniu "[...]", a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu.
Ponadto, w piśmie z dnia "[...]", zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, sama skarżąca wskazała, iż wraz z nadesłanym urzędowym formularzem wniosku o prawo pomocy w dniu "[...]" nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, co w świetle powołanych przepisów prawa (art. 87 § 1 P.p.s.a.) świadczy o zasadności niniejszego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o cytowane przepisy, przy zastosowaniu art. 88 P.p.s.a., nie rozpoznając merytorycznie wniosku strony, wniosek ten – jako spóźniony – odrzucił.