Uzasadnienie
W piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. pełnomocnik B. B. N. oraz K. P., będący radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania B. B. N. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] ustalającej K. P. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. w wysokości [...] zł.
Z kolei w piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi przez B. B. N..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W omawianej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2013 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi przez B. B. N..
Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłaby wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi B. B. N.. Oznacza to, iż postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi z dnia 24 kwietnia 2013 r. toczyć się dalej będzie z udziałem drugiego skarżącego – K. P..
Sąd nie orzekał w przedmiocie zwrotu wpisu od pisma cofniętego, po myśli art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z uwagi na fakt, iż cofnięcie skargi dotyczyło jedynie skarżącej B. B. N. nadto należny wpis uiszczono bez wezwania w dniu 27 września 2013 r. w imieniu drugiego skarżącego – K. P..