Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 27 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki, ustanowiony uprzednio przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach już po wydaniu wyroku oddalającego skargę, wniósł skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Kasacja została wniesiona w terminie i mocą zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 1 sierpnia 2018 r. nadano jej dalszy bieg procesowy.
W rzeczonej kasacji zawarty został wniosek pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy, zawierający jednocześnie oświadczenie, iż koszty za czynności pełnomocnika nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie").
Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 tego aktu, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl zatem § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłatą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest opłata obliczona na podstawie § 8 (lit. a). Opłata ta, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 600 zł (lit. b), a w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie, w którym przedmiotem skargi nie była należność pieniężna, ani nie obejmowała skargi na akt wydany przez Urząd Patentowy, należy do tej trzeciej kategorii spraw, w którym opłata maksymalna za czynności radcy prawnego wynosi 240 zł. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę pełnomocnika strony skarżącej, że wbrew jego adnotacji zawartej w skardze kasacyjnej o tym, iż wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 4.006,00 zł, przedmiotem sprawy nie była bezpośrednio należność pieniężna, a wpis sądowy od tejże skargi stanowił opłatę o charakterze stałym w kwocie 100 zł.
Z kolei stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt b rozporządzenia, opłata w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy sporządził ją radca prawny, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji, stanowi 75 % opłaty określonej w pkt 1, tj. 180 zł.
Ustaloną w ten sposób opłatę należy powiększyć o podatek od towarów i usług, czyli o kwotę 41,40 zł. Łączna wysokość wynagrodzenia adwokata objęta zakresem wniosku z dnia 27 lipca 2016 r. stanowi zatem kwotę 221,40 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.