Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę [...] S. A. w G. wniesioną na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi, pełnomocnik strony skarżącej nadesłał brakujący dokument pełnomocnictwa, zaś kwota wpisu sądowego została uiszczona na rachunek innego podmiotu niż tutejszy Sąd.
Przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 1 marca 2010 r.
W dniu 5 marca 2010 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Uzasadniając wniosek wskazał, że reprezentuje on stronę w 19 sprawach dotyczących skarżącej spółki, a nadto, że jest pełnomocnikiem także "w identycznych sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, wniesionych przez spółki należące do tej samej grupy kapitałowej, co skarżąca spółka". W konsekwencji, jak wskazał, występuje on jako pełnomocnik w około 100 sprawach i "niemal we wszystkich tych sprawach" został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową, "a w niektórych przypadkach doszła konieczność uzupełnienia brakujących kwot wpisów sądowych". W dalszej części pisma wskazał na sposób w jaki kontaktuje się z mocodawcą, podnosząc w tym kontekście, że osobą podejmującą czynności w tym zakresie jest główny księgowy skarżącej spółki.
Oświadczył również, że wezwania do uzupełnienia braków we wszystkich niemal sprawach zostały mu doręczone jednego dnia, wobec czego koniecznym była "sprawna koordynacja działań zmierzająca do usunięcia wytkniętych przez Sąd uchybień w krótkim siedmiodniowym terminie". W tym celu skontaktował się drogą telefoniczną i elektroniczną z osobą odpowiedzialną w skarżącej spółce za usunięcie braków skargi, na dowód czego załączył stosowne wydruki poczty elektronicznej. Wskazał przy tym, że dodatkowo poinformował mocodawcę, co do sposobu uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W dalszej części pisma pełnomocnik strony opisał sposób realizowania w skarżącej spółce przelewów bankowych, wskazując w tym kontekście na konieczność zatwierdzenia przelewów przez członka zarządu spółki. Jego zdaniem konieczność dokonania wpłat opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, a następnie ich zatwierdzenia przez zarząd, pozwala uznać, że "przelewy wprowadzane były do systemów bankowych pod dużą presją czasową".
Wskazał przy tym, że "wygenerowanie w serwisie bankowym dokumentu potwierdzenia dokonania przelewu (...) może nastąpić najwcześniej po kilku godzinach od momentu zatwierdzenia przelewów przez zarządców". W jego ocenie wskazane okoliczności uprawdopodobniają tezę, że "wprowadzenie błędnego numeru konta bankowego było wynikiem oczywistej pomyłki pracownika wprowadzającego przelewy pod dużą presją czasową". Oświadczył także, że rachunek na który dokonano błędnego przelewu kwoty brakującego wpisu sądowego w niniejszej sprawie, należy do Urzędu Miasta G., który jest z kolei właściwy dla opłat skarbowych.
Podsumowując wniosek pełnomocnik zauważył, że strona była zobowiązana do podjęcia "dużej liczby jednostkowych czynności", przy czym zarówno on, jak i mocodawca "podjęli czynności bez zbędnej zwłoki w sposób zorganizowany". Podkreślił, że przyjęta przez niego oraz mocodawcę "procedura usunięcia braków w postaci konkretnych przelewów bankowych oparta na bezzwłocznym przekazaniu precyzyjnego zestawienia niezbędnych do zrealizowania przelewów bankowych była w specyficznych okolicznościach niniejszej sprawy w pełni racjonalna i dowodzi o dołożeniu maksymalnej w danych warunkach staranności", wprowadzenie zaś przez pracownika mocodawcy błędnego numeru, jest wynikiem pomyłki, której, jego zdaniem, "dostrzeżenie w liczbie około 100 jednostkowych przelewów oraz dokumentujących te przelewy potwierdzeń, była w praktyce wyjątkowo trudna do wychwycenia, zwłaszcza w perspektywie siedmiodniowego terminu na dokonanie tak wielu czynności realizowanych przez wiele osób".
W dniu 3 marca 2010 r. został również uiszczony wpis sądowy od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym.
Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez pełnomocnika skarżącej przyczyna uchybienia terminu –niewiedza co do omyłkowego uiszczenia wpisu sądowego od skargi – ustała z chwilą doręczenia odpisu postanowienia z dnia 22 lutego 2010 r. o odrzuceniu skargi, czyli w dniu 1 marca 2010 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 5 marca 2010r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z orzecznictwem pomyłka polegająca na pominięciu lub przestawieniu niektórych cyfr w wielocyfrowym numerze konta bankowego i wynikającego z tego uiszczenie wpisu na inne konto nie jest poczytywana za winę w rozumieniu art. 168 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Tego rodzaju uchybienie może zdarzyć się nawet przy zachowaniu należytej staranności i nie sposób traktować go jako niedbalstwo. Również taka omyłka, polegająca na wpłacenia na konto innego podmiotu nie może być traktowana jako wynik niedbalstwa czy niezachowania należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. II CZ 5/06, publ. LEX nr 192014, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r., sygn. I CZ 18/03, publ. LEX nr 80250)
W rozpatrywanej sytuacji mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją, gdyż wpis od skargi został uiszczony na konto innego podmiotu. Mając na uwadze powyższe orzecznictwo, jak również wskazane przez pełnomocnika we wniosku okoliczności, w tym przede wszystkim konieczność dokonania wpłat opłaty skarbowej w około 100 sprawach, pozwalają przyjąć, że uprawdopodobnił on, iż niemożność terminowego uiszczenia wpisu sądowego od skargi zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez niego. Ponadto należy pokreślić, że przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu bierze się pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie w dotrzymaniu terminu. W niniejszej sprawie pełnomocnik niewątpliwie podjął czynności w celu zachowania terminu, o czym świadczą załączone przez niego do wniosku o przywrócenie terminu wydruki poczty elektronicznej.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.