Uzasadnienie
W treść skargi z dnia 26 czerwca 2014 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.W. wplótł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach stwierdził, że konieczność zapłaty nałożonej opłaty wraz z odsetkami w chwili obecnej spowoduje utratę środków finansowych, które stanowią istotną część budżetu, a które to środki skarżący miał zamiar przeznaczyć na wcześniej zaciągnięte zobowiązania. Podkreślił nadto, że kwota, która być może obiektywnie nie stanowi znacznej sumy pieniężnej, z uwagi na warunki finansowe skarżącego, przedstawia dla niego dużą wartość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).
W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty jakąkolwiek dokumentacją źródłową, za pomocą której Sąd mógłby ocenić, czy spełnione są tutaj przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest zatem dokumentów na poparcie sygnalizowanych przez skarżącego okoliczności. Uwaga ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe ciążące na skarżącym i objęte zaskarżoną decyzją, stanowi w tej sprawie kwotę 500 zł. Rację ma zatem skarżący twierdząc, że kwota ta jest obiektywnie niewielka, sam zaś nie wykazał jednak, a nawet nie naprowadził na okoliczności wskazujące na to, że jej wyegzekwowanie wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu z uwagi na wysokość rzeczonego zobowiązania podatkowego, ewentualne uwzględnienie przedmiotowego wniosku, wymaga szczególnej staranności w jego udokumentowaniu. Tej staranności w niniejszym przypadku Sąd się nie dopatrzył.
Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.