Uzasadnienie
A S.A. w K.(dalej: zobowiązana albo Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta R.:
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń – kwiecień 2006 r.;
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące maj - sierpień 2006 r.;
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące wrzesień - grudzień 2006 r.
Zgłoszone zarzuty dotyczyły prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny.
W uzasadnieniu postanowienia organ nadzoru wskazał, że podstawę ustalenia właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego ustawodawca uregulował w art. 19 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z art. 19 § 2 tej ustawy, właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ. Zgodnie zaś z art. 1c oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych, Prezydent Miasta R. jest organem właściwym do ustalania i pobierania należności pieniężnych z tytułu podatku od nieruchomości położonych na obszarze swojej właściwości.
Nadto organ zaznaczył, że z uwagi na art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, który stanowi, że zadania i odpowiadające im kompetencje przejęte przez gminy o statusie miasta na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. – o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, stają się zadaniami i kompetencjami tych miast, Prezydent Miasta R. jest także organem właściwym rzeczowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie określonym w art. 19 § 2 u.p.e.a. Organ wskazał dalej, że w art. 22 u.p.e.a. uregulowana została właściwość miejscowa organu egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się, co do zasady, według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego.
Ponieważ zobowiązana ma siedzibę w K., wyklucza to właściwość miejscową Prezydenta Miasta R. jako organu egzekucyjnego. Organ ten nie jest zatem jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym. Z kolei Prezydent Miasta K. pomimo właściwości miejscowej do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie jest właściwy rzeczowo, gdyż uprawnionym organem do określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości wobec Spółki był Prezydent Miasta R. Organ stwierdził, że ponieważ zobowiązana zaliczana jest do podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone przez naczelnika urzędu skarbowego wymienionego w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych.
W związku z powyższym, właściwym w rozpatrywanej sprawie organem egzekucyjnym jest Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. Stanowisko powyższe zostało zakwestionowane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której Spółka zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych.
Z kolei organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
Sąd ustalił, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył w dniu 23 czerwca 2014 r. wniosek o rozstrzygnięcie w drodze uchwały następującego zagadnienia prawnego:
- 1) Czy w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w sposób wyłączny określa właściwość organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego.
- 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 1, czy na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych właściwym organem jest właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, czy też naczelnik urzędu skarbowego, miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, bądź w obszarze działania których znajduje się miejsce położenia składników majątkowych zobowiązanego.
Postępowanie w przedmiocie podjęcia powyższej uchwały zawisło przed NSA pod sygn. akt II FPS 5/14.
Wyjaśnienie tego zagadnienia prawnego jest niezbędne, wobec istotnej rozbieżności orzecznictwa sądowego w tym zakresie. Od jego wyniku zależy natomiast rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, co uzasadnia zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).