Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną przez T. S. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2001r. w kwocie [...] zł. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżący wniósł dnia 10 sierpnia 2009r. skargę do tut. Sądu, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia i wydania przez Sąd wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostaje decyzja, która nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, jej przedmiotem jest bowiem określenie wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej. Strata tymczasem występuje wówczas, gdy koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów. O wysokość straty można obniżyć dochód uzyskany w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych.
W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217).
W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja należy do tej kategorii aktów prawnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.