Postanowienie WSA w Gliwicach z 7 marca 2017 r., I SA/Gl 75/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.)

Uzasadnienie

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] określającą A Sp. z o.o. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 655.897 zł.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że uiszczała regularnie zadeklarowany podatek za 2016 r. Zaś w chwili obecnej z uwagi na sytuację finansową nie może ponieść zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej bez uszczerbku dla swojego funkcjonowania. Dodatkowo, powołując się na załączone dokumenty podniosła, że do chwili obecnej nie został jej zwrócony należny podatek VAT w kwocie 406.813 zł, a kwota przeterminowanych należności od kontrahentów przekroczyła 70.000 zł.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

|Natomiast na podstawie art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części |

|zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.|

|Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. |

Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 ppsa przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt

I FSK 983/08, orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa.

Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt

II FSK 298/14, LEX nr 1500173).

Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające przekonania strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku, gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącą zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do zachwiania jej funkcjonowania. Skoro skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie wykazała, że wykonanie decyzji organu I instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie swojego wniosku Spółka przedłożyła jedynie deklarację VAT-7 za październik 2016 r. oraz listę nierozliczonych należności. Trudno jest zaś na podstawie tych dokumentów ustalić wpływ wykonania decyzji organu I instancji na sytuację majątkową strony. Z przedłożonej deklaracji VAT-7 wynika, że Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty konkretnej kwoty, wręcz przeciwnie kwota 406.813 zł stanowiąca nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym pozostaje do zwrotu. Nie wiadomo także jaki wpływ na sytuację finansową Spółki mają przeterminowane należności od kontrahentów w kwocie 70.000 zł. Na kompleksową ocenę aktualnej kondycji finansowej Spółki pozwoliłoby natomiast złożenie takiej dokumentacji jak: bilans, raporty kasowe, czy też wyciągi z rachunków bankowych. Niezałączenie zaś tych dokumentów do wniosku uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13).

Należy przy tym wyjaśnić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (zob. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ze swej natury ma charakter odwracalny. W sytuacji bowiem ewentualnego wzruszenia przez sąd decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.