Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu doradcę podatkowego, którym wyznaczony został doradca podatkowy P. K. Pełnomocnik ów najpierw dwukrotnie zwrócił się o wydanie kopii akt sprawy, po czym złożył pismo z dnia 11 lutego 2013 r., w którym podtrzymał zarzuty skargi. W piśmie tym wniósł zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik wniósł także o doręczenie wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. wraz z uzasadnieniem, nie zdecydował się natomiast na jego zaskarżenie, wobec czego orzeczenie to stało się prawomocne.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz.153 dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Wprawdzie bowiem pełnomocnik, jak wynika z używanych przez niego pieczęci, jest także radcą prawnym, ale został ustanowiony do sprawy i wyznaczony jako doradca podatkowy.
Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują wydatki, których wnioskodawca się nie domaga, oraz opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego § 3. Z kolei myśl § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione we wcześniejszej jednostce redakcyjnej wynosi 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, natomiast w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowi należność pieniężna, czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności. Zaznaczyć przy tym wypada, że pełnomocnik działał w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego i nie podjął żadnej czynności, za którą, wedle rozporządzenia, przysługiwałoby wynagrodzenie za instancję drugą.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.