Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Prezydent Miasta K., działając m.in. na podstawie art. 18 ust. 2 i 3 w związku z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2008 r., Nr 88, poz. 539), nie wyraził zgody na umorzenie B. B. zaległości w podatku od spadków i darowizn.
Stosując się do pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu, B.B. reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. zawieszono postępowanie sądowe z uwagi na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie siedmiu sędziów NSA,,czy postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t. j. Dz. U. z 2008r. Nr 88, poz. 539 ze zm.) podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego".
Następnie postanowieniem z dnia 5 lipca 2010 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zaznaczyć należy w tym miejscu, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FPS 9/09, podjętą w dniu 1 marca 2010 r., postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. - o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie postanowienie nie należy do grupy postanowień, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie jest ono bowiem postanowieniem, od którego służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie stanowi ono ponadto aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego.
Końcowo zaznaczyć należy, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego istnieje w ramach rozpoznawania skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, w przedmiocie zastosowania ulgi płatniczej odnośnie podatków i opłat, o których mowa jest w art. 18 ust. 2 ustawy – o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.