Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił T. A. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W ustawowym terminie, zakreślonym dla wniesienia środka odwoławczego od omówionego wyżej orzeczenia, skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu I instancji. Zażalenie z dnia 21 września 2009 r. zostało nadesłane w jednym egzemplarzu.
Z tych względów, zarządzeniem z dnia 28 września 2009 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia na postanowienie z dnia 24 sierpnia 2009 r. o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez złożenie odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność oryginałem – w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia zażalenia.
W zakreślonym terminie, pismem z dnia 8 października 2009 r., skarżący wniósł zażalenie na wezwanie Sądu sporządzone w oparciu o zarządzenie z dnia 28 września 2009 r. W tych ramach wniósł o jego zmianę i ewentualne zobowiązanie skarżącego do złożenia co najwyżej odpisu zażalenia z jego oryginalnym podpisem. Przy piśmie z dnia 8 października skarżący nadesłał wymagany odpis zażalenia z dnia 21 września 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zgodnie z art. 198 P.p.s.a. przepis rozdziału 2 "zażalenia" stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Zatem przedmiotem zażalenia mogą być również zarządzenia przewodniczącego dotyczące pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie (art. 49 § 2 P.p.s.a.).
Trzeba wszak odnotować, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zażalenia na wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia. Takie wezwanie ma podstawę prawną w art. 49 § 1 w związku z art. 194 § 3 P.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu zażaleniem.
W tych okolicznościach niedopuszczalne jest zażalenie skarżącego na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.
Jedynie na marginesie przytoczonych wyżej wywodów można wyjaśnić, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 P.p.s.a.). W doktrynie przyjmuje się, że pod pojęciem odpisu mieści się każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem (por. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 208). Istotą odpisu w rozumieniu art. 47 §1 P.p.s.a. jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, poświadczenie jego zgodności z oryginałem zawsze jest niezbędne. Osoba poświadczająca przyjmuje bowiem odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem.
Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 P.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego zapisu wynika także to, że odpisy sporządzane w innej formie muszą również być uwierzytelnione (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, Zakamycze 2005, str. 122).
Należy też zwrócić uwagę skarżącego, że nadsyłając odpis zażalenia z dnia 21 września 2009 r. (własnoręcznie podpisany i w treści zgodny z oryginałem) na postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2009 r. uczynił zadość wezwaniu Sądu z dnia 29 września 2009 r. Z tych względów zażaleniu temu nadano bieg procesowy i w dniu 20 października 2009 r. zostało przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia prawne i faktyczne, Sąd postanowił odrzucić zażalenie skarżącego z dnia 8 października 2009 r. jako niedopuszczalne, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.