Uzasadnienie
F. O., dalej Skarżący, złożył skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, dalej SKO, z dnia [...] roku nr [...], utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] roku nr [...] Prezydenta Miasta Z., dalej organ pierwszej instancji, ustalającą podatek od nieruchomości za rok 2018. Decyzja została podjęta na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm.), dalej Ordynacja podatkowa, oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).
Stan sprawy
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] organ pierwszej instancji ustalił dla Skarżącego podatek na rok 2018 w kwocie [...] zł. od nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] [...]. Organ przyjął za podstawę opodatkowania budynki mieszkalne lub ich części o pow. [...] m2 (podatek [...] zł.), części wspólne w budynku mieszkalnym [...] m2 (podatek [...] zł.), części wspólne w budynku mieszkalnym o wys. od 1,40 do 2,20 m - [...] m2 (podatek [...]), gruntu pozostałe o pow. [...] m2 (podatek [...] zł.) i piwnice w budynkach mieszkalnych [...] m2 (podatek [...] zł.).
Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący w odwołaniu z dnia 29 października 2018 roku podał, iż firma A Sp. z o.o. jest nielegalnym zarządcą nieruchomości wspólnej położonej w Z. przy ul. [...] [...]. Według Skarżącego należało dokonać czynności sprawdzającej czy firma A Sp. z o.o. może dokonywać pomiarów powierzchni wspólnej budynku. W konsekwencji Skarżący wniósł o dokonanie ponownych pomiarów nieruchomości wspólnej z pominięciem firmy A Sp. z o.o.
W wyniku odwołania Skarżącego SKO decyzją z dnia [...] roku nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Według SKO wielkość udziału Skarżącego przyjęta w zaskarżonej decyzji do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie znajdowała odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Następnie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] roku nr [...] ustalił Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. przyjmując do podstawy opodatkowania powierzchnie tożsame z tymi, które zostały przyjęte w poprzedniej decyzji organu I instancji.
W odwołaniu z dnia 15 lipca 2019 roku Skarżący wniósł o wycofaniu z obrotu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] roku nr [...], ponadto wniósł o dokonanie ponownych pomiarów części wspólnych nieruchomości przy ul. [...] [...] w Z. oraz zwrot nadpłaconego podatku.
Na skutek złożonego odwołania, SKO decyzją z dnia [...] roku nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu do decyzji stwierdzono, iż w materiale dowodowym zamieszczono wykazy innych nieruchomości Skarżącego położonych w Z., przy czym organ pierwszej instancji nie wyjaśnił czy wymienione nieruchomości winny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości i ujęte w decyzji wymiarowej. Ponadto wyjaśnienia wymagał udział Skarżącego w nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] [...]. Wskazano na wątpliwości, co do tego, czy pomiary powierzchni części wspólnych budynku uwzględniały definicję powierzchni użytkowej zawartą w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] organ pierwszej instancji ponownie ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie [...] zł. W porównaniu do wcześniejszych ustaleń organ przyjął odmienną powierzchnię części wspólnych w budynku mieszkalnym - [...] m2 (było [...] m2) i części wspólnych w budynku mieszkalnym o wys. od 1,40 m do 2,20 m - [...] m2 (było [...] m2).
Pismem z dnia 13 stycznia 2021 roku Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej błędy w ustaleniach faktycznych. Skarżący wniósł o wycofanie decyzji z obrotu, umorzenie postępowania podatkowego oraz zwrot nadpłaconego podatku. Jak stwierdził Skarżący, w Akcie Notarialnym z dnia [...] r. obejmującym umowę kupna sprzedaży lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w Z., zawarto zastrzeżenie, iż zarząd wspólny nieruchomością sprawować winna strona sprzedająca – Gmina Miejska Z. do czasu sprzedaży wszystkich lokali w budynku, a następnie sposób zarządu ustalony miał zostać uchwałą wszystkich współwłaścicieli.
Skarżący podkreślił, iż do dnia 31 grudnia 2019 roku Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] [...] w Z., dalej "Wspólnota Mieszkaniowa", była małą wspólnotą mieszkaniową i do jej zarządu należało stosować przepisy Kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, w szczególności art. 199c Kodeksu cywilnego.
Jak wyjaśniono w odwołaniu, od momentu powstania wspólnoty mieszkaniowej zarzadzanie wspólnotą odbywało się w sposób niezgodny z zasadami współżycia społecznego, a większościowy współwłaściciel nieruchomości – Gmina Miejska Z. czyniła wszystko, by utrudnić Skarżącemu funkcjonowanie jako współwłaścicielowi nieruchomości.
Skarżący podkreślił, iż w dniu [...] roku w Sądzie Rejonowym w Z. w sprawie [...] zapadł wyrok zgodnie z którym umowa z dnia [...] roku pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową a A Sp. z o.o. jako zawarta z naruszeniem prawa jest nieważna (obejście art. 18 ust. 2a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – tj. Dz. U. z 2021 poz. 1048; art. 199 Kodeksu cywilnego oraz § 7 Aktu Notarialnego z dnia [...] roku Repertorium A nr [...]). Według Skarżącego nielegalny zarządca - A Sp. z o.o. nie była uprawniona do wystawiania dokumentów w imieniu wspólnoty mieszkaniowej, a tym bardziej do zlecania innym podmiotom, w tym przypadku firmie B, pomiarów budynku i jego części wspólnych. Przedłożony dokument - inwentaryzacja części wspólnych – jest, zdaniem Skarżącego, dokumentem wystawionym przez nieuprawnionego i nielegalnego zarządcę i jako taki jest bezprzedmiotowy i niewiążący, a to przekłada się na brak podstawy do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Skarżący podkreślił ponadto, iż nigdy nie został poinformowany, że w budynku będą dokonywane pomiary części wspólnych. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji chaos w kompletowaniu materiału dowodowego oraz przewlekłość prowadzonego postępowania podatkowego.
Decyzją z dnia [...] roku nr [...], SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu do powyższej decyzji, okoliczność, że umowa o zarządzanie nieruchomością zawarta pomiędzy Gminą Z. a A Sp. z o.o. jest nieważna, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. SKO podkreśliło, iż Skarżący w 2016 roku złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości i wówczas nie kwestionował zasadności objęcia tym podatkiem również części wspólnych budynku. SKO zauważyło, że pomimo wieloletniego prowadzenia postępowania podatkowego i sporu, co do opodatkowania części wspólnych budynku, Skarżący nie podał jaką powierzchnię należy uznać za prawidłową. Jak zauważono w decyzji, brak należytego umocowania A Sp. z o.o. do zarządzania nieruchomością, nie oznacza braku obowiązku podatkowego. SKO w Katowicach uznało, iż wyniki inwentaryzacyjne powierzchni wspólnej budynku przedstawione przez firmę B należało poddać ocenie jako dowód w sprawie, pomimo tego, że pomiary zleciła Spółka nie posiadająca umocowania do reprezentowania wspólnoty.
Pomiary zostały dokonane, jak podał organ II instancji, z uwzględnieniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczących sposobu pomiaru (po wewnętrznej długości ścian) z uwzględnieniem wysokości kondygnacji.
Odnosząc się do zastrzeżeń Skarżącego dotyczących zaanektowania części wspólnej przez lokatorów, SKO zauważyło, że nawet, gdyby taka sytuacja miała miejsce, a dana powierzchnia zostałaby opodatkowana, to nie oznaczałoby to naruszenia art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. SKO zaznaczyło, że właściciel lokalu odpowiada zarówno za podatek naliczany od jego indywidualnej własności (lokal wraz z pomieszczeniami przynależnymi), jak również za podatek od nieruchomości wspólnej, o ile ta stanowi przedmiot opodatkowania (art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Podkreślono, że dla opodatkowania części wspólnej nie ma znaczenia, kto i w jaki sposób użytkuje daną przestrzeń.
W ocenie SKO ustalenie powierzchni części wspólnej budynku nie budziło wątpliwości. SKO uznało, że nie można dyskwalifikować jako dowodu w sprawie pomiarów dokonywanych na zlecenie A Sp. z o.o. tylko z tego względu, że umowa o zarządzanie nieruchomością z tą Spółką została zawarta bez zgody Skarżącego. W przekonaniu SKO dane zawarte w inwentaryzacji są wiarygodne i nie nasuwają wątpliwości, co do ich prawidłowości. W decyzji stwierdzono, że organ pierwszej instancji przyjmując dane ze wskazanych pomiarów, prawidłowo wyliczył podatek uwzględniając udział Skarżącego w nieruchomości wspólnej wynoszący [...].
W skardze złożonej do tut. Sądu za pośrednictwem SKO, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości jako wydanej z naruszeniem prawa, a w szczególności przepisów prawa procesowego tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) dalej Kpa, poprzez błędy w ustaleniach faktycznych oraz pozorne uzasadnienie faktyczne decyzji. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania podatkowego, zwrot nadpłaconego podatku oraz rozpoznanie odwołania na posiedzeniu niejawnym.
Uzasadniając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kpa, Skarżący podał, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie.
Skarżący zaznaczył, iż rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 Kpa), wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia spraw i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a takim dowodem jest wyrok Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...].
Jak stwierdzono w skardze, wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...] potwierdził, że zawarta w dniu [...] roku umowa o zarządzanie przez Gminę Miejską Z. z A Sp. z o.o. jest nieważna i została zawarta z naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącego, ponieważ A Sp. z o.o. nie była uprawniona do zarządzania nieruchomością, to przedłożony dokument – inwentaryzacja części wspólnych - jest dokumentem wystawionym przez nieuprawnionego i nielegalnego zarządcę. W konsekwencji, według Skarżącego, dokument ten jest bezprzedmiotowy i nie ma mocy wiążącej, a to przekłada się na brak podstawy do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Skarżący ponownie zaznaczył, iż od momentu powstania wspólnoty mieszkaniowej zarządzanie wspólnotą odbywało się w sposób niezgodny z zasadami współżycia społecznego i z naruszeniem prawa.
W skardze podkreślono, iż zapadły dwa wyroki sądu powszechnego zgodnie z którymi A Sp. z o.o. nie posiadała należytego umocowania prawnego do zarządzania i administrowania nieruchomością wspólną, a zatem nie była uprawniona do wykonania inwentaryzacji części wspólnych budynku i przedkładania tego dokumentu w imieniu wspólnoty do instytucji publicznych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm), dalej p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
Istota sporu pomiędzy stronami ogniskuje się wokół mocy dowodowej wyników inwentaryzacji powierzchni wspólnej budynku przy ul. [...] [...] w Z. wykonanych przez firmę B, dalej inwentaryzacja części wspólnych. W ocenie organu nie można dyskwalifikować jako dowodu w sprawie pomiarów wykonanych przez B na zlecenie A Sp. z o.o. tylko z tego powodu, że umowa o zarządzanie nieruchomością zawarta pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową a A Sp. z o.o. jest nieważna jako podjęta bez zgody wszystkich współwłaścicieli (w tym bez zgody Skarżącego). Organ uznał, iż dane zawarte w wynikach inwentaryzacji powierzchni wspólnej budynku, jako dokonane zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, są wiarygodne i nie nasuwają wątpliwości, co do ich prawidłowości.
W złożonej skardze Skarżący konsekwentnie podważa wartość dowodową wyników inwentaryzacji części wspólnych budynku wykonanych przez firmę B. W przekonaniu Skarżącego dokument ten, jako wystawiony przez nieuprawnionego i nielegalnego zarządcę – A Sp. z o.o. - jest bezprzedmiotowy i nie ma mocy wiążącej, co przekłada się na brak podstawy do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, choć nie wszystkie zarzuty skargi okazały się zasadne.
Stosownie do postanowień art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis powyższy konstytuuje zasadę otwartego katalogu dowodów. Oznacza to, że źródłem dowodu oraz środkiem dowodowym w postępowaniu podatkowym może być każdy nośnik informacji oraz każda informacja o fakcie, o ile nie istnieje norma prawna zakazująca przeprowadzenia określonego dowodu (A. Mariański, M. Miśkiewicz, Ordynacja podatkowa – Komentarz pod red. A. Mariańskiego Warszawa 2021, s. 858).
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż sam fakt wykonania inwentaryzacji części wspólnych przez B na zlecenie A Sp. z o.o. działającej bez umocowania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, nie może a priori decydować o bezprzedmiotowości, braku mocy wiążącej czy też wadliwości wyników inwentaryzacji części wspólnych budynku położonego. Brak przepisu prawnego, który w opisanych okolicznościach zakazywałby przeprowadzania dowodu z wyników inwentaryzacji w ramach prowadzonego postępowania dowodowego (zakaz dowodowy).
Sąd stwierdza, iż, wbrew temu, co podnosi Skarżący, wyniki inwentaryzacji części wspólnych budynku sporządzonej przez B, należało dopuścić i poddać ocenie jako dowód w sprawie. Tym samym organ prawidłowo włączył wyniki inwentaryzacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Jednocześnie zdaniem Sądu, organ nie dokonał rzetelnej analizy treści wykonanej przez B inwentaryzacji części wspólnych budynku w kontekście przydatności dla toczącego się postępowania podatkowego.
W tym miejscu należy zacytować art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z powyższego wynika, iż organ podatkowy prowadzący postępowanie dowodowe nie powinien dokonywać selekcji dowodów, ale ustalać fakty na podstawie całości zebranego materiału dowodowego.
Przeprowadzenie i zebranie materiału dowodowego, jako podstawowa czynność w postępowaniu, zmierza do zgromadzenia faktów celem ustalenia podatkowoprawnego stanu faktycznego rozstrzygającego o istnieniu zobowiązania podatkowego. Stosownie do brzmienia art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ustanowiona w powyższym przepisie, istniejąca również na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego, zasada swobodnej oceny dowodów wyraża się w zobligowaniu organu administracyjnego do poddania analizie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87). Oznacza to, iż wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy podnieść, iż w aktach sprawy znajduje się datowany na marzec 2020 roku dokument wystawiony i podpisany przez B zatytułowany "Inwentaryzacja części wspólnych Obiekt: budynek mieszkalny ul. [...] [...]". Z dokumentu tego wynika, iż powierzchnia części wspólnych do opodatkowania wynosi [...] m2. Dokument stwierdza, iż wymiary pobrano z natury, a pomieszczenia udostępnione zostały i wskazane przez mieszkańców budynku jako części wspólne.
Należy zwrócić uwagę, iż jako osoba opracowująca treść pisma wskazany został mgr inż. G. B., jednak dokument nie zawiera jego podpisu. Ponadto w omawianym dokumencie nie stwierdzono, czy to Pan G. B. wykonał pomiary w ramach inwentaryzacji części wspólnych budynku.
W aktach sprawy znajduje się również pismo (brak daty) skierowane do A Sp. z o.o., podpisane przez B, zawierające wyjaśnienia dotyczące pomiarów części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w Z. Jak podano w omawianym piśmie, inwentaryzacja została przeprowadzona około kwietnia 2016 roku, a pomiar wykonano dalmierzem laserowym BOSH PROFESSIONAL po powierzchni zewnętrznej przegród zewnętrznych w częściach wskazanych przez mieszkańców w trakcie pomiaru jako wspólne w obrębie strychu i piwnic. Podano, że od zmierzonych powierzchni zostały odjęte powierzchnie przejść, kominów i przegród wydzielających klatkę schodową oraz uwzględniono wysokość powierzchni użytkowych zgodnie z normą oraz przepisami budowlanymi.
Dalej wyjaśniono, iż na wniosek mieszkańców została wykonana ponownie inwentaryzacja korygująca w marcu 2020 roku. Użyto tego samego sprzętu, powierzchni i przestrzeni, a różnica pomiędzy pomiarami wynosiła [...] m kw. ([...] % całości).
Pismo zostało podpisane przez D. W., jednak również jego treść nie wyjaśnia jaka osoba dokonała pomiarów części wspólnych budynku z ramienia firmy B. Tymczasem brak wskazania osoby dokonującej pomiarów części wspólnych budynku, nie pozwala na weryfikację jej uprawnień. Zatem już w aspekcie podmiotu dokonującego pomiarów powstają wątpliwości, co do wiarygodności inwentaryzacji części wspólnych budynku. Już sam wyżej opisany brak prowadzi do wniosku, iż organ przedwcześnie ocenił dane zawarte w inwentaryzacji jako wiarygodne i nie nasuwające wątpliwości, co do ich prawidłowości.
Z obu analizowanych pism wynika, iż wymiary pobrano z natury a pomieszczenia zostały udostępnione i wskazane przez mieszkańców budynku jako części wspólne. Nie wiadomo jednak, kto z mieszkających w nieruchomości osób był obecny przy pomiarach i czy był wśród nich Skarżący. Nie wyjaśniono również, kto z mieszkańców dokonywał kwalifikacji części wspólnych do pomiarów (wykonujący pomiary oparł się na wiedzy mieszkańców) i czy dokonana w ten sposób kwalifikacja była prawidłowa. Brak wiedzy czy kwalifikacji tej dokonywali również członkowie wspólnoty mieszkaniowej (właściciele lokali), w tym Skarżący. W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego organ nie wyjaśnił wątpliwości w zakresie metody kwalifikacji pomieszczeń jako części wspólnych przed samym dokonaniem pomiaru w budynku ul. [...] [...] w Z. Co istotne, do żadnego z omawianych pism nie załączono protokołu z wykonanej w marcu 2020 roku inwentaryzacji części wspólnych.
Reasumując, w aktach sprawy nie ma informacji o konkretnej dacie dokonania pomiarów, nie wiadomo również jakie osoby były obecne przy pomiarze. Organ nie ustalił czy wskazane przez mieszkańców budynku osobie dokonującej pomiarów części nieruchomości są w istocie częściami wspólnymi budynku. Ponadto brak wiarygodnych informacji jaka osoba (osoby) wykonywała pomiar części wspólnych, co jest istotne choćby z uwagi na konieczność weryfikacji posiadanych uprawnień. Teza organu, iż dokonane przez B pomiary są wiarygodne i nie nasuwają wątpliwości, co do ich poprawności nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym i jako taka jest przedwczesna.
W ramach prowadzonego postępowania podatkowego nie podjęto próby ustalenia czy w B znajdują się dokumenty obrazujące przebieg dokonywanych pomiarów części wspólnych i zawierające niezbędne dane.
Organ nie wyjaśnił dokładnie sprawy i nie zebrał oraz nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie poczynił również wszystkich niezbędnych ustaleń, w szczególności dokonał wybiórczej analizy i oceny opisanych powyżej dokumentów, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisów tych wynikał obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Obowiązek ten winien zostać zrealizowany przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W prowadzonym postępowaniu organ winien dopuścić jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Twierdzenie organu, iż przyjęta w zaskarżonej decyzji wielkości części wspólnej budynku są prawidłowe nie zostało poparte wyczerpującym materiałem dowodowym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozpoznając sprawę ponownie organ – kierując się normą zawartą w art. 153 p.p.s.a. – uwzględni ocenę prawną wyrażona przez Sąd w niniejszym wyroku, to jest uzupełni materiał dowodowy o wymienione elementy oraz ewentualnie inne dowody, które będą niezbędne do dokonania wszechstronnej oceny czy dane ustalone w wyniku przeprowadzonej w marcu 2020 roku inwentaryzacji części wspólnych budynku określone zostały prawidłowo. Powyższe jest istotne dla prawidłowego ustalenie podatku od nieruchomości ul. [...] [...] w Z.