Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy, ustanawiając im adwokata, którym wyznaczony został adwokat T. D. Pełnomocnik ten upoważnił aplikanta do zapoznania się z aktami sprawy (zapisek urzędowy z dnia 17 listopada 2011 r., k. 124 akt), po czym przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżących wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej, oświadczając, że popiera stanowisko wyrażone w skardze i wnosząc o przyznanie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały mu zwrócone ani w całości, ani w części. Następnie złożył skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r., kolejny raz wnosząc o przyznanie kosztów pomocy prawnej.
Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2038/12, w którego uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o kosztach pomocy prawnej należy orzec przed Sądem pierwszej instancji.
Pismem z dnia 27 października 2014 r. pełnomocnik ponownie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, zaś w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Stosownie z kolei do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należy się adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenie w wysokości 50% stawki wynagrodzenie za tę instancję, czyli 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę), tj. łącznie kwotę 360 zł, trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (82,80 zł).
Pełnomocnik nie wskazał natomiast żadnych niezbędnych i udokumentowanych wydatków, których zwrotu mógłby się domagać wedle art. 250 P.p.s.a. Za wydatek niezbędny nie można wszak uznać uiszczonej przez niego opłaty od pełnomocnictwa, skoro w świetle art. 244 § 2 P.p.s.a. ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Pełnomocnik nie musiał więc przedstawiać pełnomocnictwa, a tym samym ponosić wydatków, które się z tym łączą.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 19 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.