Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka polecona z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowana do skarżącego i zawierająca m.in. odpis powyższego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została dwukrotnie awizowana, tj. po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2016 r. i powtórnie w dniu 24 czerwca 2016 r., a następnie zwrócona do sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie".
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lipca 2016 r. powyższą przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną z dniem 30 czerwca 2016 r.
W dniu 12 lipca 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego z dnia 11 lipca 2016 r., w którym zwrócił się on "o ponowne przesłanie pisma, które zostało awizowane przez Urząd Pocztowy w G. w dniu 16.06.2016 r.". Wyjaśnił przy tym, że nie miał możliwości odebrania pisma ponieważ pracuje za granicą. Dodał, że pracownik poczty nie wydał pisma rodzicom, gdyż nie zostali oni upoważnieni do odbierania przesyłek sądowych. Wskazał, że wszystkie inne listy polecone za potwierdzeniem odbioru były rodzicom doręczane.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2016 r. ponownie doręczono skarżącemu zawartość przesyłki poleconej z dnia 13 czerwca 2016 r. z jednoczesną informacją, że skutek jej doręczenia nastąpił z dniem 30 czerwca 2016 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika, że została ona doręczona w dniu 25 lipca 2016 r.
W dniu 1 sierpnia 2016 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku przywołał okoliczności wskazane w piśmie z dnia 11 lipca 2016 r.
Jednocześnie w dniu 2 sierpnia 2016 r. uiszczono wpis od skargi.
Następnie skarżący ustanowił pełnomocnika do reprezentowania go przed sądami.
Pełnomocnik skarżącego uzupełnił w terminie brak formalny wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej także "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Stosownie z kolei do art. 87 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla skarżącego interpretację, trzeba stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu – brak wiedzy o wezwaniu do uiszczenia wpisu – ustała z dniem ponownego doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Wówczas bowiem skarżący dowiedział się o treści wystosowanego do niego wezwania. Doręczenie tej przesyłki nastąpiło w dniu 25 lipca 2016 r. Wniosek zaś został złożony w dniu 1 sierpnia 2016 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiskiem przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl., zob. też B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219).
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Sąd w pełni podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż strona mając świadomość wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego powinna liczyć się z kierowaniem do niej przez Sąd korespondencji w danej sprawie, a planując wyjazd winna zabezpieczyć odbiór korespondencji przez inną osobę. Sąd podziela także ugruntowane już w orzecznictwie stanowisko, że brak znajomości przepisów prawa nie wyłącza braku winy w uchybieniu terminu. Niemniej jednak biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy a także uwzględniając obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, należy przyjąć, że niemożność terminowego uiszczenia wpisu od skargi była przez skarżącego niezawiniona. Przede wszystkim skarżący nie mógł w żaden sposób przewidzieć, że w dacie doręczenia przesyłki sądowej domownicy, którzy mogliby ją odebrać, nie będą przebywać w miejscu zamieszkania.
Zdarzenie to było całkowicie od niego niezależne i nie mógł mu on w żaden sposób zapobiec. Mógł natomiast pozostawać w przekonaniu, że skoro inne przesyłki polecone były wydawane jego rodzinie w urzędzie pocztowym, to również będzie tak w przypadku przesyłki sądowej. Skarżący nie mógł zatem przypuszczać, iż członkowie jego rodziny nie będą mogli odebrać korespondencji sądowej w urzędzie pocztowym. Podkreślenia wymaga, że powyższe ograniczenie nie wynika wprost z ustawy ppsa, która z drugiej strony dopuszcza możliwość odbioru pisma przez dorosłego domownika we wspólnym z adresatem mieszkaniu.
W ocenie Sądu wymaganie od skarżącego wiedzy, że brak uregulowania w ustawie sytuacji odbioru pisma przez dorosłego domownika na poczcie, będzie w związku z treścią rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu Postępowania Cywilnego (a więc innej ustawy niż ustawa ppsa), równać się z brakiem możliwości odbioru pisma, wykracza poza wymagany w takiej sytuacji miernik należytej staranności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 275/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, mając na uwadze wskazane okoliczności należy uznać, że uchybienie procesowe, którego skarżący się dopuścił nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez niego. Sąd nie traci przy tym z pola widzenia, że skarżący zachowuje w postępowaniu należytą staranność, bowiem niezwłocznie po powrocie do kraju wyraził zainteresowanie sprawą, a nadto ustanowił pełnomocnika do reprezentowania go w niniejszym postępowaniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.