Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniesioną przez spółkę A, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał, iż przesyłkę poleconą adresowaną do skarżącej spółki, zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, awizowano dwukrotnie w dniu 9 października 2009r. oraz w dniu 19 października 2009r., dalej wobec nie odebrania przesyłki w terminie Urząd pocztowy dokonał jej zwrotu do Sądu.
W dniu 18 grudnia 2009r. wpłynęło do tut. Sądu, nadane w Urzędzie pocztowym w dniu 16 grudnia 2009r. pismo, w którym skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu podała, iż uchybienie terminu do usunięcia braku formalnego skargi było niezależne od spółki, która w okresie awizowania korespondencji pozbawiona była fizycznego dostępu do zajmowanego lokalu, którym wcześniej władała na podstawie umowy najmu zawartej ze spółką B w Z. Jesienią 2008r. wynajmujący wypowiedział skarżącej umowę najmu, przy czym nie domagał się wydania lokalu, gdyż strony podjęły pertraktacje ugodowe w przedmiocie spłaty zadłużenia. Spółka A dokonała spłaty zadłużenia i w dalszym ciągu zajmowała lokal, strony nie podpisały jednak nowej umowy najmu. W październiku 2009r. wynajmujący z bliżej nieznanych przyczyn, bez wcześniejszego uzgodnienia, dokonał wymiany zamków, odcinając tym samym skarżącą od pomieszczeń firmy i pozbawił ją możliwości odbioru korespondencji, w tym awiza informującego o złożeniu przesyłki zawierającej wezwanie Sądu do usunięcia braku formalnego skargi.
W związku z powyższym wskazano, iż fakt pozbawienia skarżącej do pomieszczeń uznać należy za okoliczność świadczącą o braku winy w niedochowaniu terminu. W grudniu 2009r. spółka A porozumiała się ze spółką B, objęła w posiadanie sporny lokal i uzyskała dostęp do korespondencji. Na koniec skarżąca podała, iż 9 grudnia 2009r. odebrała postanowienie Sądu z 23 listopada 2009r. i w tym też dniu dowiedziała się o uchybieniu terminu do uzupełniania braku skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 16 grudnia 2009r. uznać należy za wniesiony w terminie, nie jest on jednakże zasadny.
Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej.
W przedmiotowej sprawie wskazana przez skarżącą okoliczność- pozbawienie spółki w okresie awizowania przesyłki poleconej zawierającej wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi, dostępu do zajmowanego lokalu- stanowiąca próbę uprawdopodobnienia braku jej winy w uchybieniu terminowi, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Fakt ten, albowiem nie świadczy o niemożliwości odbioru w wyżej wskazanym okresie, adresowanej do skarżącej spółki korespondencji, zwłaszcza poleconej. Dwukrotne zawiadomienie o odbiorze listu poleconego, doręczyciel pozostawił (jak wynika z pokwitowania odbioru) na drzwiach adresata, który z kolei miał możliwość jej odbioru przez okres kolejnych czternastu dni. Powyższe świadczy o niezachowaniu przez skarżącą spółkę należytej staranności, a co za tym idzie zawinionym uchybieniu przez nią terminowi, która pomimo braku dostępu do lokalu, w którym wykonywała swoje czynności, mogła podjąć jakiekolwiek działania w celu bieżącego odbioru kierowanej do niej korespondencji. Zaznaczyć również należy, iż od stron postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest dochowanie należytej staranności w podejmowaniu czynności w trakcie procesu.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona.
W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.