Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Dyrektora A w S. z dnia [...] nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanego M. S. na prowadzone postępowanie egzekucyjne i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie organu nadzoru (Dyrektora Izby Skarbowej) złożył A w S., wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Organ nadzoru wskazał, że Dyrektor A w S. jest upoważniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na mocy art. 19 § 4 ustawy egzekucyjnej i jest on organem egzekucyjnym pierwszej instancji. Nie był on jednakże stroną postępowania zażaleniowego, zatem nie przysługuje mu również prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji zawartej w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: ppsa, uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Zgodnie natomiast z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organem egzekucyjnym jest dyrektor A. Jest on uprawniony do stosowania egzekucji należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
Uznać tym samym należy, iż skarga inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez (Dyrektora) A w S. pochodzi od organu egzekucyjnego pierwszej instancji.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez sąd administracyjny sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony byłyby to uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Żaden przepis prawa nie przyznaje natomiast uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, opubl. w bazie LEX nr 197511; por. również orzeczenia odnoszące się do organów gminy, wydających akty administracyjne jako organ I instancji w postępowaniu administracyjnym – tj. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, opubl. w bazie LEX nr 46440, oraz uchwała SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994/1/3).
Powyższe spostrzeżenia, dotyczące organów administracji publicznej, odnoszą się także do Dyrektora A. Organ ten nie może być bowiem skarżącym w sprawie, w której występował uprzednio jako organ egzekucyjny pierwszej instancji.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest "z innych przyczyn" (niż wskazane w pkt 1 – 5 tego artykułu) niedopuszczalne.
Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił, działając na podstawie ostatnio cytowanych przepisów i przy zastosowaniu art. 16 § 2 ppsa.