Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu i jednocześnie zwolnił go od kosztów sądowych. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała adwokata w osobie M. U. do występowania przed tutejszym Sądem w imieniu i na rzecz R. N..
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. Sąd oddalił skargę w tej sprawie.
Mocą postanowienia z dnia 12 lutego 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za czynności podjęte przed sądem pierwszej instancji.
Wskazany wyżej adwokat sporządziła następnie skargę kasacyjną od ww. wyroku (patrz pismo z dnia 8 kwietnia 2015 r. – data złożenia w biurze podawczym Sądu).
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 1174/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną strony skarżącej. Z protokołu rozprawy, który poprzedził wydanie tego orzeczenia wynika, że żadna ze stron, w tym pełnomocnik skarżącego, nie stawiła się na posiedzeniu jawnym.
Pismem procesowym z dnia 9 stycznia 2017 r. ww. pełnomocnik zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały jej uiszczone w całości ani w części.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach wykonawczych.
Zasady przyznania tego wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej skrócie: "rozporządzenie"), co wynika z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Stało się tak, albowiem postępowanie przed sądem kasacyjnym zostało wszczęte wniesieniem skargi kasacyjnej, co miało miejsce na długo przed wejściem w życie ww. rozporządzenia z 3 października 2016 r. i do dnia 2 listopada 2016 r. nie zostało przed sądem kasacyjnym zakończone. Do niniejszej sprawy nie ma też zastosowania rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), wszak postępowanie kasacyjne wszczęto w tej sprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r., a więc jeszcze przed jego wejściem w życie.
Wypada w tym miejscu odnotować, że usługa pełnomocnika ustanowionego z urzędu sprowadziła się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji i w ten sposób limitowana będzie wysokość opłaty.
Podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne, określone w dalszych rozdziałach rozporządzenia. Z kolei stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w drugiej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w sytuacji zastanej w niniejszej sprawie, a więc, gdy pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była decyzja w przedmiocie ulg płatniczych.
Skarga była zatem objęta wpisem stałym, wszak nie dotyczyła bezpośrednio należności pieniężnej. Ostatecznie stawkę minimalną stanowi w tym przypadku kwota 120 zł (50% z 240 zł), którą zgodnie § 2 ust. 3 rozporządzenia należy powiększyć o należny podatek od towarów i usług w stawce 23%, czyli o kwotę 27,60 zł.
Z tych względów, działając na postawie art. 250 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy, orzeczono w części dyspozytywnej.