Uzasadnienie
Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 20 marca 2023 r. nr COF.OUR.6375.23334.2018 ŁD.JJ.ZZ 11098000, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), dalej: K.p.a. i art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), dalej: u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej: ustawa abonamentowa, po rozpoznaniu zażalenia D. A. (dalej: zobowiązany, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie własne z 9 stycznia 2023 r. nr COF.OUR.6375.23334.2018 KA.WG.P 11098000, którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dyrektor COF, w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego, przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy z 22 lipca 2022 r. nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od października 2019 r. do września 2021 r.
W dniu 29 sierpnia 2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w P. S.A. Bank w dniu 6 września 2022 r. zrealizował w całości zajęcie. Poprzez realizację zajęcia organ egzekucyjny w dniu 7 września 2022 r. zakończył egzekucję. Zobowiązany 14 września 2022 r. odebrał zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego.
Organ egzekucyjny pismem z 27 września 2022 r., na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., przekazał do rozpoznania Dyrektorowi COF zarzuty zobowiązanego z dnia 19 września 2022 r.
Realizując wezwanie wierzyciela do sprecyzowania podniesionych zarzutów zobowiązany w oparciu o art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.e.a., podniósł zarzut nieistnienia obowiązku.
Wierzyciel postanowieniem z 9 stycznia 2023 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W załączeniu do postanowienia Dyrektor COF przekazał dowody, tj.: kserokopię "Wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego" z 2 listopada 1993 r. oraz duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 31 lipca 2008 r.
Zobowiązany na postanowienie z 9 stycznia 2023 r. wniósł zażalenie.
Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor COF na wstępie rozważań omówił regulacje prawne dotyczące obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.
Następnie wierzyciel przedstawił ustalenia faktyczne stwierdzając, że zobowiązany wypełniając ustawowy obowiązek, w dniu 2 listopada 1993 r. w Urzędzie Pocztowym K., dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: K. ul. [...] i uzyskał książeczkę radiofoniczną, która służyła do dokonywania opłat abonamentowych.
Z uwagi na fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego, po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) Poczta Polska S.A. była uprawniona do nadania zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...].
Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do zobowiązanego pismem z 31 lipca 2008 r.
Dyrektor COF wskazał, że zobowiązany podniósł, że nie posiada odbiornika telewizyjnego, ale też nie zaprzeczył rejestracji odbiornika, która została zgłoszona 2 listopada 1993 r. Zobowiązany z okoliczności braku odbiornika telewizyjnego wywodzi wniosek, że nie istnieje obowiązek wymieniony w tytule wykonawczym.
Odnosząc się do podnoszonych przez zobowiązanego nieprawidłowości dotyczących wystawionego tytułu wykonawczego tj. braku wskazania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel wskazał, że obecny katalog zarzutów nie przewiduje zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów formalnych.
Wierzyciel podkreślił, że w tytule wykonawczym wskazano dane zobowiązanego, tj. między innymi: imię, nazwisko, adres i PESEL, oraz określono szczegółowo wszelkie niezbędne dane dotyczące (dochodzonych) należności pieniężnych, tj. akt normatywny, podstawę prawną egzekucji administracyjnej, datę doręczenia upomnienia, kwotę kosztów upomnienia, stawkę odsetek, kwotę należności pieniężnej, datę od której nalicza się odsetki oraz kwotę odsetek naliczanych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast w tytule wykonawczym wierzyciel nie ma obowiązku wskazywać indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, czy też rejestracji odbiornika, gdyż tytuł wykonawczy sporządzany jest zgodnie z ustalonym wzorem.
Reasumując wierzyciel stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej ciąży na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika z mocy prawa i nie trzeba w tym celu wydawać decyzji, ani postanowienia. Ustawa o opłatach abonamentowych jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Ustalanie wysokości należnego abonamentu jest tzw. czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa. Obliczanie kwoty należnego abonamentu dokonywane jest przez Pocztę Polską S.A. w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia przez abonenta.
Natomiast w przypadku braku zapłaty należności sprawa nie trafia do sądu powszechnego (spór nie jest cywilnoprawny, lecz publicznoprawny) a od razu po wystawieniu tytułu wykonawczego do wyegzekwowania przez urząd skarbowy (komornika skarbowego). Na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. W postanowieniu z 9 stycznia 2023 r. prawidłowo zatem uznano, iż zarzut nieistnienia obowiązku należy oddalić. Zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, która nie utraciła ważności, a wierzyciel spełnił nałożony na niego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) obowiązek nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego jak i powiadomienia o jego nadaniu, przesyłając zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres zamieszkania osoby zobowiązanej, aktualny w dacie wysłania zawiadomienia jak i w chwili obecnej.
W skardze na postanowienie Dyrektora COF, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił naruszenie:
- 1. art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej poprzez uznanie, że z jego treści wynika indywidualny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej;
- 2. art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej poprzez uznanie, że z jego treści wynika wprost indywidualny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej bez konieczności dokonywania rejestracji odbiornika;
- 3. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a w zw. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej poprzez wystawienie tytułu wykonawczego i następnie rozpatrzenie zarzutu w okolicznościach, gdy tytuł wykonawczy w cz. D pkt 3 tytułu, jako podstawę prawną powstania obowiązku, wskazał z mocy prawa, podczas gdy z treści przywołanych przepisów art. 2 ust. 1 i 3 u.p.e.a. nie wynika wprost indywidualny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej;
- 4. art. 6 K.p.a. w zw. z § 5 ust.
- 1. Rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 25 września 2007 r. (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342) poprzez powoływanie się na imienną książeczkę opłaty abonamentowej i wskazanie, że książeczka stanowi dowód zarejestrowania odbiornika, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez wierzyciela zarzutów za niezasadne.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wierzyciela.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że brzmienie art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej nie wskazuje na istnienie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej po stronie indywidualnego użytkownika, a jedyne wskazuje, że takie opłaty abonamentowe są przez kogoś pobierane. Wskazywanie zatem w tytule wykonawczym, że z treści tego przepisu wynika wprost obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej przez indywidualnego abonenta, jest ewidentnym naruszeniem tego przepisu. Powyższe oznacza, że przepis ten nie może stanowić identyfikacji podstawy prawnej do egzekwowania z mocy prawa uiszczenia opłaty abonamentowej, a jego przywołanie w tytule egzekucyjnym narusza wprost wymieniony przepis.
Zdaniem skarżącego wskazywanie w tytule wykonawczym, że z treści art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej wynika wprost obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej przez indywidualnego abonenta, bez wskazania dokumentu dowodzącego zarejestrowanie odbiornika, jest ewidentnym naruszeniem tego przepisu.
Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku opisanego w tytle wykonawczym skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien wskazywać podstawę prawną powstania obowiązku. Wskazanie to jest niezbędne, aby zobowiązany był świadomy wobec jakiego konkretnego zobowiązania toczy się postępowanie egzekucyjne. Wydanie tytułu wykonawczego wskazującego wyłącznie na normę prawa art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej, które nie mogą stanowić podstawy prawnej indywidualnego zobowiązania do opłaty abonamentu pozbawiło skarżącego możliwości przeanalizowania, czy obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy w ogóle powstał i czy istniał wobec jego osoby w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, co z kolei pozbawiło go pełnej możliwości oceny zasadności i prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem skarżącego o istnieniu obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym może być mowa wyłącznie wtedy, gdy tytuł wykonawczy potwierdza istnienie takiego obowiązku, poprzez wskazanie w sposób precyzyjny i jednoznaczny na źródło powstania egzekwowanego obowiązku. Wskazanie wyłącznie na normę prawa, która nie wskazuje bezpośrednio na powstanie po stronie zobowiązanego egzekwowanego indywidualnego obowiązku, tj. bez powołania, w tym przypadku innego rodzaju rozstrzygnięcia, z mocy którego takie zobowiązanie powstaje, powoduje, że nie wskazuje on na skonkretyzowane zobowiązanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że zarzut nieistnienia obowiązku podniesiony przez skarżącego został już rozstrzygnięty ostatecznym postanowieniem wierzyciela z 19 października 2020 r. nr COF.OUR.6375.23334.2018 ŁD.JJ.ZZ 11098000. Na postanowienie wierzyciela zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1708/20, ją oddalił. Sąd orzekł, iż wierzyciel właściwie uznał za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a oraz stwierdził, iż nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a poprzez niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.
W ocenie wierzyciela wniesiona aktualnie skarga powinna być odrzucona, ponieważ zgodnie z art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Zdaniem Dyrektora COF skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że nie było podstaw do odrzucenia skargi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W zakresie objętym regulacją powołanego przepisu stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Innymi słowy przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11- wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotowa sprawy. Skarżący wniósł bowiem skargę do Sądu na inne ostateczne postanowienie wierzyciela, niż to, które było przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1708/20. Postanowienie to dotyczy innego okresu zaległych opłat abonamentowych, innego tytułu wykonawczego. Dlatego też sprawa musiała zostać merytorycznie rozpoznana.
Należy także wyjaśnić, że stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W myśl art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Wyrażona w art. 170 P.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. wskazują motywy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą.
Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4400/21).
Dlatego też Sąd orzekający respektuje wcześniejszy wyrok tut. Sądu z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1708/20. Jednakże Sąd zauważa, że wyrok ten został wydany także w innym stanie prawnym, bowiem brzmienie przepisów u.p.e.a., będących podstawą rozstrzygnięcia uległo zmianie.
Dalej Sąd wyjaśnia, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.
Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Podstawą zarzutu może być tylko:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.
Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.
Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).
Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".
Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).
Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym.
Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia.
Reasumując, wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia".
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają.
Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).
Z akt sprawy wynika, iż skarżący dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: K. ul. [...], w wyniku której wydana został książeczka radiofoniczna.
Następnie po wejściu w życie Rozporządzenia został skarżącemu, jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiornika telewizyjnego, nadany indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...].
W aktach sprawy brak jest z kolei dowodu, że zobowiązany dokonał wyrejestrowania odbiornika, sam skarżący również na taki dowód nie wskazuje.
W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć.
Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu.
Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego/radiofonicznego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18).
Reasumując, w świetle powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).
Natomiast podniesiony pierwotnie przez skarżącego zarzut nieprawidłowości dotyczących wystawionego tytułu wykonawczego nie mógł być przedmiotem rozpoznania, gdyż obecny katalog zarzutów nie przewiduje zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów formalnych.
Z tych też względów Dyrektor COF, uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, prawidłowo zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 9 stycznia 2023 r.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.