Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę wniesioną przez J.S., działającego przez opiekuna prawnego S.S.
Pismem procesowym z dnia 1 października 2010 r. opiekun prawny skarżącego wystąpił do sądu z wnioskiem o ustanowienie dla J.S. radcy prawnego urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia Sądu.
W dalszej kolejności, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF z dnia 20 października 2010 r.). W tych ramach oświadczono, że dochód małżonków S. wynosi około 1900 zł. Z kolei miesięczne opłaty czynszowe stanowią kwotę około 600 zł, zaś koszty leczenia skarżącego wynoszą około 400 zł. We wniosku nie wskazano żadnego majątku poza prawem do mieszkania o pow. 46 m2.
Trzeba w tym miejscu odnotować, że skarżącemu przyznano już prawo pomocy w sprawach toczących się przed tutejszym Sądem (postanowienia z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1140/10 i 1361-1362/10 oraz postanowienia z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 623-624/10).
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadza się do zbadania, czy w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym m.in. ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zważono w tej sprawie, że skarżący ani działający za niego opiekun prawny nie będą w stanie dźwignąć ciężaru kosztów związanych z ustanowieniem w tej sprawie pełnomocnika procesowego, który mógłby zainicjować postępowanie kasacyjne.
W toku rozpoznania niniejszego wniosku zwrócono uwagę na zapadłe uprzednio orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy, mocą których skarżący uzyskał wnioskowane przez niego dobrodziejstwa procesowe. Stwierdzono, że w obecnie złożonym druku PPF zawarto okoliczności faktyczne tożsame z analizowanymi poprzednio. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do przyjęcia odmiennego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 246 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.