Uzasadnienie
Zaskarżoną obecnie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia skarżącemu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.
W skardze na przywołaną wyżej decyzję organu odwoławczego S. M. wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wniosek ten nie zawierał jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków."
Wypada w tym miejscu odnotować, że wstrzymanie wykonania decyzji – co do zasady - nie powoduje zawieszenia mocy aktu, lecz związane jest jedynie z elementem realizacji przyznanych komuś uprawnień bądź wypełniania nałożonych na kogoś obowiązków. Zauważyć należy, że w przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej jak i z piśmiennictwa wynika, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania.
W punkcie wyjścia tej części rozważań należy podkreślić, że zakres ewentualnego zastosowania ochrony tymczasowej został w tym przypadku precyzyjnie sformułowany i dotyczy wyłącznie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W tym stanie rzeczy stwierdzono, że decyzja ta, jako akt umarzający postępowanie w sprawie, nie nadawała prawnomaterialnych uprawnień, ani też nie nakładała tego rodzaju obowiązków, a zatem pozbawiona jest cech wykonalności i z tego powodu wstrzymanie jej wykonania byłoby niecelowe z uwagi na brak skutku w przypadku zastosowania ochrony tymczasowej.
Niezależnie od przyjętego wyżej stanowiska Sądu w tej sprawie należy odnotować, że w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Innymi słowy, obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, a w gestii Sądu nie leży samodzielne badanie przesłanek do wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 769/04, niepubl.). Z kolei brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczna ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1073/08, z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 600/08, z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 559/07 – źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jedynie zatem na marginesie należy podkreślić, że w tym konkretnym przypadku strona skarżąca nie naprowadziła Sądu na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o ewentualnym spełnieniu przesłanek z cytowanego na wstępie przepisu. Z kolei ocena zasadności argumentacji odnoszącej się do merytorycznych aspektów sprawy nie może być, na tym etapie postępowania, wzięta pod uwagę.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.