Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych, stwierdziło, że odwołanie R. i J. P. od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 rok zostało wniesione z uchybieniem terminu z art. 223 § 2 powołanej wyżej ustawy Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że powołana wyżej decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] roku została doręczona podatnikom w dniu [...] 2004 roku. Wyjaśniło zarazem, że odwołanie od tej decyzji (z dnia [...] roku) przesłane zostało listem poleconym w dniu [...] 2005 roku.
Wskazało również, iż postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...]odmówiło podatnikom przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Powołane wyżej postanowienie z [...] roku, nr [...] R. i J. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu skargi zarzucili, iż zaskarżone postanowienie rażąco narusza art. 122 oraz art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej – "poprzez doręczenie stronie niekompletnej decyzji bez pouczenia o trybie odwoławczym i nie wyjaśnienie w toku postępowania tej kwestii". Podkreślili, iż brak pouczenia o prawie i sposobie odwołania się nie może szkodzić stronie.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wyjaśniło, że z treści art. 162 Ordynacji podatkowej wynika, iż to na podmiocie ubiegającym się o przywrócenie terminu spoczywa obowiązek uwiarygodnienia okoliczności mających świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi. Organ podatkowy nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności mających zdaniem wnoszącego o przywrócenie terminu przemawiać na jego rzecz.
Wskazało również, iż decyzja przesłana podatnikom zawierała pouczenie co do terminu i trybu wniesienia odwołania, co potwierdziło postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w tym zakresie.
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę R. P. (skarżąca – pomimo wezwania przez Sąd – nie uiściła należnego wpisu sądowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania po wskazanym wyżej terminie skutkować musi więc pozostawieniem go bez rozpoznania, co organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).
Zasadnicze znaczenie dla oceny, czy odwołanie od decyzji zostało wniesione w przepisanym terminie ma zatem ustalenie daty jej doręczenia. Sposoby doręczania pism w trakcie postępowania podatkowego, w tym i decyzji, zostały określone w art. 144 – 154 Ordynacji podatkowej.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku, nr [...] została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] 2004 roku. Okoliczność tę potwierdza bowiem znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie jej odbioru. Decyzja ta – wbrew twierdzeniem strony skarżącej – zawierała przy tym prawidłowe pouczenie co do terminu i trybu wniesienia odwołania (k. 8 akt podatkowych).
Zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał zatem w dniu [...] 2004 roku (wtorek – dzień roboczy). Odwołanie to zaś, noszące datę [...] 2005 roku, zostało nadane listem poleconym nr [...] w Urzędzie Pocztowym w Ż. w dniu [...] 2005 roku, o czym świadczy stempel na kopercie znajdującej się w aktach sprawy. Jest zatem poza sporem, że wspomniane odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu (10 dni po terminie).
Podkreślenia również wymaga, że strona, która uchybi terminowi do wniesienia środka odwoławczego może, gdy uważa, że nastąpiło to bez jej winy, wnosić o jego przywrócenie. Skarżący z możliwości takiej skorzystali i wnieśli prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 168 § 2, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku, nr 6, poz. 80), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz.856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych, odmówiło R. i J. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J.z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 rok. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani też zmienione lub uchylone w innym trybie.
Reasumując powyższe rozważania należy podnieść, iż postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać mógł dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Taki stan rzeczy miał miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy dopiero po ostatecznym rozpoznaniu wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zaskarżonym postanowieniem stwierdził, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W świetle dotychczasowych ustaleń niepodobna więc uznać, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował bowiem obowiązujące w tym zakresie przepisy. Dalsze zarzuty skarżących, dotyczące uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu, trzeba natomiast pozostawić na uboczu, gdyż są one związane z odrębnym postępowaniem, zakończonym ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku (na które nie została wniesiona skarga do WSA), a zatem pozostają poza zakresem oceny dokonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.