Postanowienie WSA w Gliwicach z 12 czerwca 2006 r., I SA/Gl 809/06

Sąd

Dnia 12 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S. W. (W.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

Skład

Sędzia NSA Eugeniusz Christ przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] 2006 roku S. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. [...]r. Nr [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. Nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia w przedmiocie udzielenia odpowiedzi, dlaczego w treści decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku, Nr [...] powołano się tylko na art. 330 ustawy - Ordynacja Podatkowa i nie zastosowano działu III Rozdział Nadpłata ustawy - Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zaświadczenia na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) wydawane są w ściśle określonych przypadkach, do których nie zalicza się żądanie określone przez skarżącego.

Pismem z dnia [...] 2006r. skarżący cofnął skargę, uzasadniając to faktem, iż zaświadczenie, którego wydania się domagał jest mu już obecnie zbędne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: PSA, Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oceniając dopuszczalność cofnięcia skargi, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, o których mowa w art. 60 zdanie drugie PSA, skutkiem czego postępowanie na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 PSA należało umorzyć.