Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2006 roku S. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. [...]roku Nr [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku Nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia w przedmiocie udzielenia odpowiedzi, dlaczego w treści decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku, Nr [...] powołano się tylko na art. 330 ustawy- Ordynacja Podatkowa, pomijając art. 341 tejże ustawy i nie zastosowano działu III Rozdział Nadpłata ustawy - Ordynacja podatkowa, a przywołano tylko art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 roku, która utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 1998 roku.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zaświadczenia na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) wydawane są w ściśle określonych przypadkach, do których nie zalicza się żądanie określone przez skarżącego.
Pismem z dnia [...] 2006r. skarżący S. W. cofnął skargę, uzasadniając to faktem, iż zaświadczenie, którego wydania się domagał jest mu już obecnie zbędne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: PSA, Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oceniając dopuszczalność cofnięcia skargi, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, o których mowa w art. 60 zdanie drugie PSA, skutkiem czego postępowanie na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 PSA należało umorzyć.