Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2022 r. J.S. (dalej: "skarżący"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł drogą elektroniczną skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wydaną 7 grudnia 2021 r., w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków podatnika w sytuacji zapłaty przez dłużnika wierzytelności objętych tzw. ulgą na złe długi po zmianie sposobu opodatkowania spółek komandytowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ze względu na złożenie skargi po terminie.
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał przedmiotową skargę do tutejszego Sądu jako właściwemu miejscowo do rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie wskazanego terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Jak wynika z załączonego do akt administracyjnych (przekazanych w wersji elektronicznej) urzędowego poświadczenia doręczenia, pełnomocnik skarżącego odebrał zaskarżoną interpretację indywidualną w dniu 20 grudnia 2021 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 19 stycznia 2022 r. Tymczasem z urzędowego poświadczenia przedłożenia (k. 29 akt sądowych) wynika, że pełnomocnik skarżącego przesłał przedmiotową skargę w dniu 24 stycznia 2022 r. Oznacza to, że ustawowy termin do wniesienia skargi nie został zachowany, przez co skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.