Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. M.S. wniósł (we własnym imieniu) skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. [...] w sprawie określenia E.S. wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób od osób fizycznych z tytułu sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w 2001 r. w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
M.S., ojciec E.S. nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego w tej sprawie.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. [...] skierowana została do E.S. i dotyczy zobowiązania podatkowego z tytułu w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób od osób fizycznych z tytułu sprzedaży przez nią własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w 2001 r.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności (w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 art. 50 tej ustawy).
Nie można więc uznać, aby ojciec E.S. posiadał w niniejszej sprawie legitymację prawną (interes prawny) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zważywszy iż występuje on w sprawie osobiście, a nie w charakterze pełnomocnika podatniczki. Ponadto (jak ustalono z urzędu), skargę na tą samą decyzję wniosła równocześnie E.S.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.