Uzasadnienie
W dniu 18 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym J.M. wniósł o ustanowienie dla niego adwokata. W motywach wniosku odnotował, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji materialnej. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest zawieszona. Żona wnioskodawcy nie pracuje i jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Wnioskodawca wraz z żoną sprawują opiekę nad czworgiem dzieci oraz wnukiem. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący zeznał, że posiada mieszkanie o pow. 128,68 m2 oraz samochód dostawczy marki Volkswagen Transporter z 1993 r. J.M. odnotował nadto, że łączne zadłużenie z tytułu zaciągniętych kredytów wynosi 18.705,89 zł. Dodatkowo posiada zaległości z tytułu opłaty czynszowej w kwocie 13.379,32 zł plus odsetki. Obecnie dochód w gospodarstwie domowym skarżącego wynosi 864 zł. Dochód ten w całości stanowią zasiłki z pomocy społecznej. Wnioskodawca podniósł dalej w treści wniosku, że jego dzieci często chorują, co skutkuje koniecznością ponoszenia wydatków na lekarstwa.
Z nadesłanych, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, dokumentów źródłowych wynika, iż żona skarżącego korzystała w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 29 lutego 2012 r. ze wsparcia pomocy społecznej. Łączna wartość tej pomocy została oznaczona w kwocie 4.660,30 zł, w tym np. zasiłki celowe na dofinansowanie do zakupu żywności i środków czystości. Wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej został przez skarżącego złożony właściwemu organowi w dniu 10 sierpnia 2011 r. Do wskazanych wyżej zaległości skarżącego należy doliczyć zadłużenie z tytułu posiadanych kart kredytowych w łącznej kwocie 832,58 zł i dostarczonej energii elektrycznej w kwocie 731,86 zł plus odsetki.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że w jego przypadku spełniona została przywołana wyżej przesłanka przyznania prawa pomocy. Uznano, że dochód w gospodarstwie domowym skarżącego składa się głównie z zasiłków, wypłacanych w ramach pomocy społecznej. Nie sposób w takim przypadku przyjąć, że obowiązek poniesienia kosztów sądowych miałby być zaspokojony z uzyskiwanego przez niego wsparcia budżetu państwa. Sądy powinny zabezpieczać prawidłową równowagę pomiędzy, z jednej strony interesem państwa w pobieraniu opłat z tytułu rozpoznawania skarg, a z drugiej strony interesem skarżących w dochodzeniu swych roszczeń. Konsekwencją obciążenia takiej osoby kosztami postępowania sądowego byłaby fikcyjność przyznanych świadczeń z pomocy społecznej
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.