Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 marca 2006 roku skarżący Z. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.– skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] rok – nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] roku – Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2006r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to, skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] 2006 roku, pozostało jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
- – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., statuuje zasadę, iż w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżący wnosząc skargę, nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, a wezwany do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia – wezwanie to pozostawił bez odpowiedzi. Takie działanie skarżącego, wobec treści art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. stanowiącego, iż Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła jej braków formalnych – skutkować musiało odrzuceniem skargi.
Jednocześnie wskazać należy, iż wobec odrzucenia skargi, odstąpiono od orzekania w zakresie zgłoszonego w skardze wniosku o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, tym bardziej, iż wobec niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie wysokość wpisu od skargi nie może zostać ustalona. A zatem, skoro nie wiadomo w jakiej wysokości wpis od skargi zobowiązany byłby uiścić skarżący, niemożliwym jest ocena, czy jego sytuacja majątkowa, rodzinna mu na to pozwala.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o powołane wyżej przepisy prawa oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.