Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. M. na postanowienie wskazane w komparycji niniejszego orzeczenia.
W dalszej kolejności, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r., Sąd ten odrzucił skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie orzeczenia, gdyż ów skarga sporządzona została osobiście przez skarżącego, a zatem z pominięciem wytycznych zawartych w art. 175 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a").
Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego T. S. Pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W tych ramach zwrócił się nadto o "zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej."
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a w dalszej kolejności – postanowieniem z dnia 7 września 2015 r. – odrzucił ww. zażalenie z dnia 1 czerwca 2015 r.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 490, dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Co znamienne, wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie wyłącznie za faktycznie poniesioną pomoc prawną.
W niniejszym przypadku, pełnomocnik skarżącego wstąpił do postępowania już po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. Z kolei wniesione przez niego zażalenie nie odniosło zamierzonego skutku, co w świetle obecnie przyznanego wynagrodzenia pozostaje jednakże bez znaczenia.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Według § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, przyznano obecnie wynagrodzenie za reprezentowanie strony w postępowaniu zażaleniowym w wysokości 120 zł, a więc w stawce minimalnej, powiększonej o 23 % podatku VAT (27,60 zł). Już wyżej sygnalizowano, że bez znaczenia dla przyznanej kwoty pozostaje fakt, że zażalenie pełnomocnika zostało w tym przypadku odrzucone. Zdaniem rozpoznającego wniosek, wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przysługuje pełnomocnikowi bez względu na wynik sprawy, wszak art. 250 P.p.s.a. stanowi lex specialis w stosunku do art. 203 i art. 204 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.