Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 lipca 2014 r., nadanym w tym samym dniu, pełnomocnik T. H. – M. K., wniósł skargę na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej temu podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 w wysokości [...] zł.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, jako wniesionej po upływie ustawowego terminu. Wskazał, że postanowienie z dnia [...] zostało skierowane bezpośrednio do podatnika, a to z uwagi na stwierdzoną w toku postępowania zażaleniowego utratę przez pełnomocnika prawa do reprezentowania tego podatnika, będącego przedsiębiorcą. Ustalenie tego faktu organ oparł na prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w G. Wydziału XII Gospodarczego ds. Upadłościowych i Naprawczych z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt [...], którym orzeczono wobec M. K. zakaz m. in. prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek. Postanowienie zostało uznane za doręczone z dniem 9 kwietnia 2014 r., a to na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: O.p.).
Zatem skarga wniesiona 7 lipca 2014 r. podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). organ wskazał, że wprawdzie przy piśmie z dnia 4 czerwca 2014 r. przesłał kserokopię postanowienia również M. K., ale uczynił to wyłącznie w celach informacyjnych, co wyraźnie zaznaczył w treści tego pisma, wskazując, iż za datę doręczenia uznaje dzień 9 kwietnia 2014 r.
Niezależnie od powyższego, organ odniósł się także do merytorycznych zarzutów skargi i, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, wniósł o jej oddalenie.
W toku postępowania sądowego pismem z dnia 22 września 2014 r. skarżący cofnął pełnomocnictwo udzielone M. K..
Na rozprawie, na którą nie stawił się skarżący, pełnomocnik organu podtrzymał oba alternatywne wniosku, w pierwszej kolejności jednak wnosząc o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie terminu 30 dni od otrzymania objętego nią postanowienia, a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że w dacie wydawania postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej, określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., obowiązywało prawomocne (od 10 stycznia 2014 r.) orzeczenie Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 grudnia 2013 r. o pozbawieniu osoby, będącej pełnomocnikiem podatnika, prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce prawa handlowego, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres 3 lat. O okoliczności tej organ poinformował podatnika postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., wydanym na podstawie art. 140 i 216 O.p., w związku z przekroczeniem terminu do rozpoznania zażalenia.
Ponownie, w końcowej części postanowienia z dnia [...], organ wyjaśnił dlaczego skierował to postanowienie bezpośrednio do podatnika, z pominięciem jego dotychczasowego pełnomocnika.
Powyższe postępowanie, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, nie narusza art. 145 § 2 O.p. Doręczenia postanowienia podatnikowi nie sposób uznać za doręczenie "informacyjne" – jak wskazano w skardze. Nie można też przyjąć, że datą doręczenia postanowienia jest data otrzymania jego kserokopii przez pełnomocnika tj. 6 czerwca 2014 r.
W ocenie Sądu, organ rozpoznający zażalenie miał podstawy do uznania, że z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 grudnia 2013 r. M. K., prowadzący działalność gospodarczą w formie [...] z siedzibą w G., nie miał prawa kontynuować tę działalność, a zatem – nie może być pełnomocnikiem ustanowionym w ramach tejże działalności. Z akt sprawy bezspornie wynika, że pełnomocnictwo zostało mu udzielone właśnie jako osobie prowadzącej działalność gospodarczą, a nie jako radcy prawnemu, świadczącemu pomoc prawną w oparciu o umowę o pracę lub umowę cywilną. Zatem wykonywanie zadań pełnomocnika, będących istotą prowadzonej działalności gospodarczej, objęte zostało zakazem orzeczonym przez sąd gospodarczy.
Z tych względów Sąd uznał skargę za wniesioną po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy.