Uzasadnienie
W skardze z dnia 5 czerwca 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji" organów obu instancji.
Zdaniem Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli art. 61 § 3 tej ustawy Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od zasady, że wniesienie skargi nie ma wpływu na wykonalność decyzji.
Warunkiem wstrzymania zaskarżonej decyzji jest spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis ten zawiera tylko dwa przypadki pozwalające na uwzględnienie żądania. Są nimi możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji spoczywa na stronie, bowiem wyraźnie postanowiono w cytowanym przepisie, iż wstrzymanie wykonalności odbywa się wyłącznie na wniosek, a nie z urzędu.
Tymczasem strona skarżąca nie wskazała żadnej takiej okoliczności, w ogóle nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie dopatrzył się ich także Sąd, analizując akta sprawy. W sytuacji zatem, gdy strona składając wniosek ograniczyła się tylko do sprecyzowania żądania, brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
Na marginesie przyjdzie zważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996 s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z postanowieniami uznającymi za bezzasadne zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego. Są to zatem postanowienia, które nie nakładają na skarżącego żadnych obowiązków, zatem wstrzymanie takich postanowień byłoby bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.