Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2022r., nr 2401-IEE.711.276.2021.3.DJ UNP: 2401-22-082707 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 22 lutego 2022r. nr [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w W1. Sp. z o.o. dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia 7 grudnia 2021r.
Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1 i art. 18 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.).
Stan sprawy.
W dniu 17 grudnia 2021r. W. Sp. z o.o. w S. (dalej: Skarżąca, Spółka) reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej dokonane zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2021 r.. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 89 § 1, 2 i 3 u.p.e.a., poprzez dokonanie zajęcia egzekucyjnego innej wierzytelności pieniężnej w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy oraz ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że to W1. Sp. z o. o. jest dłużnikiem wobec W. Sp. z o. o., a Skarżąca nie posiada wobec W1. Sp. z o. o. zobowiązań, które mogłyby podlegać zajęciu, co z kolei przesądza o bezpodstawności dokonanego zajęcia,
- - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez zupełne pominięcie interesu Spółki podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania uciążliwego środka egzekucyjnego.
Końcowo Spółka wniosła o uchylenie zajęcia.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 22.02.2022r. oddalił skargę Spółki na czynność egzekucyjną.
Zdaniem organu pierwszej instancji zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Norma ta zezwala na zastosowanie każdego ze wskazanych środków, który może doprowadzić do zakończenia egzekucji. Podkreślono, iż zajęcie z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po jego dokonaniu z tytułu dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.). W rezultacie w postanowieniu stwierdzono, iż zajęcia dokonano zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa i zostało przyjęte do realizacji przez kontrahenta W1. Sp. z o.o. z siedzibą w M..
Na powyższe postanowienie Spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie:
- - art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska Skarżącej prezentowanego w toku kontroli wynika, że organ kontroli błędnie przyjął, jakoby Spółka nieprawidłowo rozliczyła swoje obowiązki podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za badane w toku kontroli okresy,
- - art. 89 § 1, 2 i 3 u.p.e.a., poprzez dokonanie zajęcia egzekucyjnego innej wierzytelności pieniężnej na majątku W1. Sp. z o. o., w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy oraz ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że to W1.Sp. z o. o. jest dłużnikiem wobec W. Sp. z o. o., a Skarżąca nie posiada wobec W1. Sp. z o. o. zobowiązań, które mogłyby podlegać zajęciu, co z kolei przesądza o bezpodstawności dokonanego zajęcia,
- - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez zupełne pominięcie interesu Spółki podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania uciążliwego środka egzekucyjnego.
W rezultacie Spółka wniosła o uchylenie zajęcia.
DIAS postanowieniem z dnia 5 maja 2022r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż dnia 6 września 2021r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. wystawił na Spółkę tytuły wykonawcze nr 2429-723.726661.2021, 2429-723.726680.2021, 2429-723.726715.2021, 2429-723.726735.2021, 2429-723.726751.2021, 2429-723.726766.2021, 2429-723.726776.2021, 2429-723.726785.2021, 2429-723.72679.2021, 2429-723.726802.2021, 2429-723.726805.2021, 2429-723.726809.2021, 2429-723.726820.2021, 2429-723.726831.2021, 2429-723.726841.2021, 2429-723.726757.2021, 2429-723.726697.2021 obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za 09/2015 do 01/2016 r., 03/2016 -12/2016r. Wójt Gminy L. w dniu 11.12.2020r. oraz w dniu 22.01.2021 wystawił odpowiednio tytuły wykonawcze nr FN.3160.3.2020 oraz FN.3160.1.2020. W postanowieniu DIAS wskazano, iż odpisy tytułów wykonawczych zostały Skarżącej doręczone dnia 6 października 2021 r. Następnie zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2021r. nr [...] dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u kontrahenta Skarżącej – W1.
Sp. z o. o., które zostało doręczone Spółce oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 10 grudnia 2021 r. W odpowiedzi na zajęcie, pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. W1. Sp. z o. o. poinformowała, że nie posiada żadnych wierzytelności wobec Spółki. Jednocześnie potwierdzono istniejącą pomiędzy Spółką a W1. współpracę.
W ocenie DIAS dokonane zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u kontrahenta Skarżącej dokonane zostało zgodnie z trybem wskazanym w art. 89 u.p.e.a. Wyjaśniono, iż zawiadomienie z dnia 7 grudnia 2021 r. zostało doręczone Spółce oraz jej kontrahentowi. Zdaniem DIAS zawiadomienie o zajęciu spełnia wymogi określone w przepisach art. 67 § 1a, § 2 i § 2a u.p.e.a. oraz zostało sporządzone zgodnie z obowiązującym wzorem. Ponadto DIAS zwrócił uwagę, iż W1. Sp. z o. o. potwierdziła istnienie współpracy ze Spółką. Dokonane zajęcie obejmuje również wierzytelności, które powstaną po jego dokonaniu. Końcowo DIAS uznał, że zastosowanie środka egzekucyjnego było zgodne z przepisami prawa i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego zajęcia.
DIAS zaznaczył, iż art. 45 § 1 u.p.e.a. daje dodatkową gwarancję procesową zobowiązanemu i może doprowadzić do sytuacji, w której organ ten jest zobowiązany do odstąpienia od czynności egzekucyjnych i merytorycznego rozpoznania zarzutów zobowiązanego (zob. J. P. Tarno, Gwarancje procesowe służące zobowiązanemu w egzekucji administracyjnej, Przegląd Podatkowy 2009, nr 7, str.l3). Jednak do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego o wystąpieniu okoliczności wskazanych w dyspozycji tego przepisu i niezbędne jest okazanie dowodów uzasadniających jedną z przesłanek odstąpienia od czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 45 § 1 u.p.e.a. Ustawodawca wskazał w tym przepisie na ściśle określone przesłanki. Ich katalog jest zamknięty i nie podlega rozszerzeniu (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2014 r., II FSK 2151/12). Należą do nich: wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego.
W postanowieniu DIAS zaznaczono, że Spółka nie przedstawiła dowodów, co do zaistnienia przesłanek z art. 45 u.p.e.a., przemawiających za odstąpieniem od czynności egzekucyjnych, a wierzyciel nie zawnioskował o zaprzestanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła na postanowienie DIAS skargę do tut. Sądu.
Spółka zaskarżyła w całości postanowienie organu odwoławczego zarzucając mu naruszenie poniższych przepisów prawa:
- - art. 89 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia egzekucyjnego innej wierzytelności pieniężnej na majątku W1. Sp. z o.o., w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy oraz ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że to W1. Sp. z o.o. jest dłużnikiem W. Sp. z o.o., zaś Skarżąca wobec W1. Sp. z o.o. nie posiada zobowiązań, które mogłyby podlegać zajęciu, co z kolei przesądza o bezpodstawności dokonanego zajęcia,
- - art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska Skarżącej prezentowanego w toku kontroli wynika, iż organ błędnie przyjął, jakoby Spółka nieprawidłowo rozliczyła swoje obowiązki podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za badane w toku kontroli okresy,
- - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie interesu Spółki podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania uciążliwego środka egzekucyjnego.
Spółka wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca zaznaczyła, iż w dniu 14 października 2015 r. do Urzędu Skarbowego w B. wpłynęły korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące czerwiec i lipiec 2015 r., w których Spółka wykazała kwoty podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni, w wysokości odpowiednio 254.019,00 zł oraz 900.000,00 zł. W skardze podano, iż z dniem 1 stycznia 2017 r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., w związku ze zmianą właściwości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Sp. z o.o. przejął karty kontowe w/w podatnika od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B..
W dniu 8 marca 2017 r. Urząd Skarbowy w B. przekazał do [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. pisma Spółki z dnia 24 stycznia 2017r.:
- • pismo zawierające prośbę o anulowanie pism dotyczących przeksięgowania nadwyżek podatku VAT do zwrotu, wynikających z deklaracji/korekt za miesiąc 6/2015r. i 7/2015r. na poczet zobowiązań z podatku CIT za miesiąc 9/2015-11/2015 oraz 01, 02, 08, 11/2016,
- • pismo zawierające dyspozycję przerachowania nadwyżki podatku VAT, wykazanej w deklaracji/korekcie VAT-7 za miesiąc 6/2015 r. i 7/2015 r. na zobowiązania z tytułu podatku CIT za 2015 r. i 2016 r.
W związku z powyższymi okolicznościami, w ocenie Skarżącej w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zajęcia wierzytelności.
Jak zaznaczono w skardze, zajęcie oparte zostało na przypuszczeniach i subiektywnej ocenie materiału dowodowego i nie istnieją żadne podstawy do przyjęcia, iż Spółka nieprawidłowo wywiązała się ze swoich obowiązków w podatku dochodowym, gdyż złożyła dyspozycje przerachowania nadwyżki podatku VAT, wykazanej w deklaracji/korekcie VAT-7 za miesiąc 6/2015r, i 7/2015r. na zobowiązania z tytułu podatku C!T za 2015r. i 2016r., w związku z czym dokonane zajęcie egzekucyjne nie ma podstawy prawnej i dokonane zostało z naruszeniem przepisów.
Według Skarżącej w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 89 u.p.e.a poprzez fakt, iż ze stanu faktycznego oraz zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że to W1. Sp. z o.o. jest dłużnikiem Spółki, zaś Skarżąca wobec W1. Sp. z o.o. nie posiada zobowiązań, które mogłyby podlegać zajęciu, co z kolei przesądza o bezpodstawności dokonanego zajęcia.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Istotą sporu w rozpoznanej sprawie pozostaje prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej - zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u kontrahenta Spółki W1. Sp. z o.o. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 7 grudnia 2021r. zostało doręczone Skarżącej oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 10 grudnia 2021r.
Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.).
Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.
Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14).
Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54).
W realiach rozpoznanej sprawy, Sąd dokonał oceny prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia wedle wzorca normatywnego określonego w art. 89 u.p.e.a., tj. przepisu stanowiącego podstawę dokonania przedmiotowego zajęcia. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.).
W myśl § 3 powołanego przepisu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;
- 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;
- 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.
Oceniając sporną między stronami czynność organu egzekucyjnego wedle wskazanych w omawianych przepisach kryteriów stwierdzić trzeba, że czynność ta spełnia te wymagania. Jak bowiem wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., działając jako właściwy rzeczowo i miejscowo organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające, stosownie do treści art. 7 § 1 u.p.e.a., na zastosowaniu środka egzekucyjnego, przewidzianego w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. - zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u kontrahenta Skarżącej W1. Sp. z o.o., dochowując jednocześnie wszystkich wymogów przewidzianych w art. 89 u.p.e.a.
Zawiadomienia o zajęciu w/w wierzytelności zostało doręczone Spółce oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 10 grudnia 2021r., a W1. Sp. z o.o. potwierdziła istnienie współpracy ze Spółką. Jak słusznie podkreśliły organy, dokonane zajęcie obejmuje również wierzytelności, które powstaną po jego dokonaniu.
Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 89 § 1. § 2, § 3 u.p.e.a. uznać należało za nieuzasadniony.
Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a., gdyż, jak słusznie zauważyły organy, do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego o wystąpieniu okoliczności wskazanych w tej normie, ale konieczne jest ich udokumentowanie. Ustawodawca wskazał w art. 45 § 1 u.p.e.a. ściśle określone przesłanki, a ich katalog jest zamknięty. Tymczasem Spółka nie przedstawiła dowodów stwierdzających wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo zaistnienie błędu, co do osoby zobowiązanego.
W szczególności za dowód taki nie sposób uznać informacji o przekazaniu do [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. pism Spółki w sprawie prośby o anulowanie pism dotyczących przeksięgowania nadwyżek podatku VAT do zwrotu, wynikających z poszczególnych deklaracji/korekt oraz w sprawie dyspozycji przeksięgowania nadwyżki podatku VAT wskazanych w poszczególnych deklaracjach/korektach VAT-7.
Sąd stwierdza, iż w rozpoznanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a.. gdyż czynność egzekucyjna w zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonana została w zgodzie z obowiązującymi przepisami regulującymi postępowanie egzekucyjne i postępowanie administracyjne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił