Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i córką, oraz że wynagrodzenia jej i męża są niewielkie, wynoszą łącznie 1355,62 zł, i w związku z tym musi korzystać z pomocy społecznej. Wyliczyła też swoje wydatki, uwzględniając m.in. czynsz – 343,83 zł oraz koszt szkoły córki – 20 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni przedstawiła dokumenty, które potwierdzają te okoliczności, w szczególności kopie: wspólnego zeznania podatkowego oraz umów o pracę jej i męża, decyzji przyznających dodatki mieszkaniowy i energetyczny, a także potwierdzenia uiszczenia czesnego.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli wedle jej art. 245 § 3 obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca w wystarczającym stopniu wykazała, że w jej przypadku przesłanka ta zachodzi. Dochody jej gospodarstwa domowego ograniczają się bowiem do wynagrodzeń za pracę jej i jej męża, których wysokość jest nieznaczna i z pewnością łącznie nie może wystarczyć na pokrycie zarówno wszystkich wydatków zaliczających się do sfery utrzymania koniecznego, jak i kosztów sądowych, nawet najniższych spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej. Dowodzi tego zresztą fakt, że przyznano jej dodatki będące formą wsparcia dla osób mogących mieć trudności z samodzielnym opłaceniem podstawowych wydatków mieszkaniowych.
Mając to na względzie, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.