Uzasadnienie
W dniu [...] 2010 r. M. J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odmówił mu przyjęcia tego wniosku.
Pismem z dnia [...] 2010 r. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. skargę na odmowę przyjęcia wniosku o wydanie zaświadczenia.
Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 18 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa.
Odpowiadając w terminie na wezwanie, skarżący cofnął przedmiotową skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego, w związku z wydaniem zaświadczenia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 3 ppsa skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W omawianej sprawie skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 ppsa. W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie wykazał, że dopełnił tej czynności. Również z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniósł natomiast o cofnięcie skargi, nie wykonując jednak wspomnianego wezwania. W tym miejscu przyjdzie zatem zauważyć, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Jeżeli natomiast wniesienia skargi jest niedopuszczalne wówczas należy ją odrzucić. Umorzenie postępowania sądowego, będące skutkiem cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt1 ppsa), może mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy zostanie ono prawidłowo i skutecznie wszczęte (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 375). Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarżący nie dopełnił wymogu wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. do usunięcia naruszenia prawa, wskutek czego jego skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji skargę należy odrzucić, gdyż – jak wyżej wskazano – brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o jej cofnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.