Uzasadnienie
Postanowieniem Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 216 w zw. z art. 81a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i art. 19 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), uznano "deklarację korygującą dla podatku od towarów i usług VAT-7 za [...] 2003 r. złożoną przez "A" Sp. z o.o. w dniu [...] 2004 r. za niewywierającą skutków prawnych".
Pismem z dnia [...] 2005 r., zatytułowanym "żądanie uzupełnienia postanowienia", skierowanym do Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S., obecnie skarżąca Spółka zwróciła się do organu podatkowego w trybie art. 219 Ordynacji podatkowej o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia o pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że na wskazane na wstępie postanowienie nie przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 52-57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., na powyższe postanowienie służy skarga do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W dniu 28 kwietnia 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęła do Sądu skarga "A" Polska Sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał stronę skarżącą do przedłożenia dowodu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 4 P.p.s.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie strona skarżąca nadesłała pismo przewodnie, a przy nim przywołane wyżej "żądanie uzupełnienia postanowienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Należało w tym miejscu odnotować, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. – sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W przedmiotowej sprawie bez wątpienia zaskarżone postanowienie rozstrzygnęło sprawę, dotyczącą złożonej dnia [...] 2004 r. korekty w podatku od towarów i usług VAT-7 za [...] 2003 r., co do istoty poprzez uznanie jej za niewywierającą skutków prawnych. Tym samym jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. i na które nie przysługuje zażalenie. Taka kwalifikacja nie przesądza jeszcze, że jest ono zgodne z prawem. Na tym etapie postępowania Sąd bada jedynie przesłanki dopuszczalności wniesionej skargi.
W myśl art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
W przypadku zaś innych aktów np. postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 P.p.s.a.). Co do zasady, skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Jednakowoż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Pismo strony z dnia [...] 2005 r. nie stanowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 4 P.p.s.a. Świadczy o tym między innymi podstawa prawna zawartego w nim wniosku o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia. Z tych względów należało stwierdzić, że przed wniesieniem skargi na postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] nie wyczerpano szczególnego środka odwoławczego, przysługującego stronie na zasadzie art. 52 § 4 P.p.s.a. Zatem skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowe została wniesiona przedwcześnie i jako taka – jest skargą niedopuszczalną.
Powyższa konstatacja znalazła wyraz w części dyspozytywnej postanowienia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 58 § 3 tej ustawy.