Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej – SKO, Kolegium) zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. - dalej o.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 12 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołania B.W. (dalej – skarżąca, podatniczka), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej – organ I instancji) z dnia [...] nr [...] określającą B.W. opłatę targową za sprzedaż dokonywaną w dniu 4 maja 2014 r.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 4 maja 2014 r. została sporządzona notatka służbowa wskazująca, że w tym dniu funkcjonariusz Straży Miejskiej w C. zastał na ul. [...] pracownicę zatrudnioną przez skarżącą, tj. G.B., handlującą z przyczepy słodyczami. Według autora notatki urzędowej handel odbywał się w związku z odpustem przy parafii [...].
Po wszczęciu postępowania, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...], skarżącą w piśmie z dnia [...] podniosła, że w stosunku do tej samej przyczepy, która ustawiona była w dniu 4 maja 2014 r. na terenie parafii [...], wszczęte zostały dwa postępowania, tj. o nr [...] i [...]. Ponadto zakwestionowała w nim uprawnienie strażników miejskich do poboru opłaty targowej. Stwierdziła także, że ujawniona sprzedaż winna być zakwalifikowana jako prowadzona poza targowiskiem za zgodą właściciela lub zarządcy terenu w innych miejscach o powierzchni od 4 m2. Podkreśliła przy tym, że taką zgodą się legitymowała.
Odpowiadając na wezwanie organu I instancji, proboszcz parafii [...] w C. (adres: ul. [...] C.) w piśmie z dnia [...] oświadczył, że nie wyrażał zgody skarżącej na prowadzenie sprzedaży pierników na terenie kościelnym w dniu 4 maja 2014 r.
W kolejnym piśmie z dnia [...] skarżąca ustosunkowując się do pytania organu I instancji poinformowała, że powierzchnia przyczepy, z której prowadzona była sprzedaż wynosi 8 m2.
Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za 4 maja 2014 r. w wysokości [...] zł wzywając jednocześnie do zapłacenia tej kwoty. Na skutek wniesionego odwołania rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne decyzją SKO z dnia [...] nr [...] zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W motywach decyzji kasacyjnej wskazano, że wszczęte postępowanie dotyczyło sprzedaży na terenie kościelnym przy ul. [...] w C., podczas gdy określenie opłaty targowej w decyzji z dnia [...] odnosiło się do sprzedaży prowadzonej przy ul. [...]. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na potrzebę wyjaśnienia tego, gdzie była prowadzona działalność handlową, a także czy opłata targowa została pobrana w dniu sprzedaży.
Organ I instancji przyznając, że w stosunku do tego samego punktu sprzedaży wszczęte zostały dwa odrębne postępowania podatkowe w przedmiocie określenia opłaty targowej, decyzją z dnia [...] umorzył to opatrzone nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 4 maja 2014 r. skarżąca prowadziła handel w dwóch punktach w C., tj. przy ul. [...] i ul. [...]. Omyłkowo organ I instancji nie wszczął postępowania w sprawie opłaty targowej za punkt przy ul. [...], inicjując natomiast dwa postępowania w sprawie punktu przy ul. [...].
Po wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej działalności handlowej prowadzonej w dniu 4 maja 2014 r. w C. przy ul. [...], organ I instancji decyzją z dni [...] nr [...] określił ponownie skarżącej opłatę targową za sprzedaż dokonywaną w dniu 4 maja 2014 r. w wysokości [...] zł wzywając jednocześnie do zapłacenia tej kwoty.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że na placu kościelnym w C. przy ul. [...] ustawiona była jedna przyczepa, w której przebywały dwie osoby, tj. M.P. i G.B. Świadczą o tym postanowienia z dnia [...] o nr [...] i [...], którymi organ I instancji wszczął w stosunku do tego samego punktu handlowego odrębne postępowania w stosunku do każdej z pracownic. Podatniczka zaprzeczyła natomiast, jakoby druga przyczepa znajdowała się w C. przy ul. [...] Jej zdaniem, ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że druga z jej pracownic w osobie G.B. prowadziła sprzedaż z przyczepy ustawionej przy ul. [...].
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium wskazało na treść art. 15 ust. 1 i art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.) oraz § 1 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej obowiązujących na terenie Miasta C. zmienionej uchwałą nr [...] z dnia [...] i stwierdziło, że naliczona przez organ I instancji opłata jest w pełni prawidłowa. Zdaniem Kolegium, pomimo niespójności i niekonsekwencji redakcji przepisu § 1 powyższej uchwały sprzedaż prowadzona w dniu 4 maja 2014 r. przez pracownicę skarżącej kwalifikuje się do sprzedaży opisanej w § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały, w myśl której przy sprzedaży na innych zasadach niż wymienione wyżej w uchwale lub przy sprzedaży z pojazdów samochodowych, naczep i przyczep o dowolnej ładowności poza targowiskami opisanymi w § 1 ust. 1 pkt 1 wysokość opłaty wynosi [...] zł. Kolegium stwierdziło, że w punkcie 3 uchwały, użyto spójnika "lub", który z punktu widzenia wykładni prawa oznacza, że wystarcza spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek (alternatywa nierozłączna), bądź też mogą być jednocześnie spełnione obie przesłanki (sprzedaż dokonywana na innych niż wcześniej opisanych zasadach i jednocześnie dokonywana z pojazdów samochodowych, naczep i przyczep o dowolnej ładowności poza targowiskami). Skarżąca nie spełnia pierwszej przesłanki, natomiast kwalifikuje się do drugiej, gdyż dokonywała sprzedaży z przyczepy specjalnej w miejscu poza targowiskami opisanymi w § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały.
SKO uznało, że przepis § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały reguluje wszystkie nieopisane w § 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 przypadki sprzedaży na terenie Miasta C. oraz częściowo jest dopełnieniem punktu 2, poprzez wprowadzenie dodatkowej stawki przy prowadzeniu sprzedaży poza "targowiskami" na zasadach wymienionych w pkt 2, ale z samochodu, przyczepy, naczepy. W ocenie Kolegium, z akt sprawy wynika, że w dniu 4 maja 2014 r. dokonywana była sprzedaż wyrobów cukierniczych z przyczepy specjalnej, początkowo o godz. 11.50 na terenie kościoła [...] przy ul. [...] za zgodą zarządcy terenu, natomiast co najmniej od godziny 14.30 przy parafii [...] na ul. [...]. Jak wskazuje Kolegium, powyższe wynika z notatki służbowej sporządzonej w dniu 4 maja 2014 r. przez strażnika miejskiego L.B. Podkreślono jednocześnie, że regulacja zawarta w § 1 ust. 1 pkt 3 dotyczy wszystkich rodzajów przyczep, w tym specjalnych, do których zalicza się również przyczepę gastronomiczną.
W skardze na decyzję Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła, że:
- zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy decyzji Prezydenta Miasta C. o nr [...], podczas gdy odwołanie zostało złożone od decyzji o nr [...];
- Kolegium nie zajęło się istotą sprawy, tj. nie wyjaśniło, czy pracownik podatniczki – G.B. prowadziła w dniu 4 maja 2014 r. działalność handlową z przyczepy usytuowanej przy ul. [...] w C.;
- nie przeprowadzono wszechstronnego postępowania dowodowego, a zebrane dowody poddano dowolnej ocenie, wskutek czego błędnie uznano, że notatka urzędowa strażnika miejskiego z dnia 4 maja 2014 r. pozwala na przyjęcie, wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu, że przyczepa stała na ul. [...] i ul. [...];
- nie zwrócono się do M.P. i G.B. o wyjaśnienie w jakim miejscu prowadziły sprzedaż w chwili podjęcia ich legitymowania przez strażnika miejskiego.
Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Dla uzasadnienia zarzutów skargi posłużono się argumentacją przedstawioną w odwołaniu. Dodano jedynie, że kwestia opłaty targowej z tytułu prowadzenia handlu w dniu 4 maja 2014 r. na terenie przy ul. [...] w C. została rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Gl 866/16.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jako że organ naruszył przepisy prawa procesowego regulujące zasady postępowania dowodowego oraz sporządzania uzasadnienia aktów administracyjnych - w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.).
Istota sporu sprowadza się do ustalenia tego, czy pracownik skarżącej prowadził w dniu 4 maja 2014 r. sprzedaż, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm. – dalej - u.p.o.l.), z przyczepy samochodowej na terenie położonym w C. przy ul. [...]. Podatniczka przyznała, że w dacie tej wykonywała działalność handlową na terenie C., a konkretnie na gruncie położonym przy ul. [...], należącym do parafii [...]. W przyczepie tej przebywały dwie pracownice skarżącej w osobach: M.P. oraz G.B. Zaprzeczyła natomiast temu, aby jej przyczepa była również usytuowana w C. przy ul. [...]. Odmiennego zdania są organy obu instancji.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Zgodnie z kolei z ust. 2b ustawy opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.
Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Znaczenie terminu "targowisko" ma zasadnicze znaczenie dla potrzeb pobierania opłaty targowej. Cytowany przepis w ust. 2 zawiera definicję tego terminu, którymi – w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż. Pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty. Z cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi.
Za utrwalony przyjdzie przy tym uznać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 957/15, CBOSA), że skoro, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż to chodzi zarówno o miejsca, w których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce mimo, że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko.
Ustawodawca w przepisach ustawy podatkowej, nie zdefiniował terminu "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano, że przy ustalaniu znaczenia terminu "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Termin "dokonywanie sprzedaży", zawarty w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a tym samym sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów. Powyższe okoliczności wystąpiły na gruncie stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie, który za podstawę orzekania przyjmuje także skład orzekający w sprawie.
Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art. 19 pkt 1 u.p.o.l. Powstanie zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy.
Na podstawie art. 16 u.p.o.l., zwalnia się natomiast od opłaty targowej osoby jednostki dokonujące sprzedaży na targowiskach, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Przepis ten nie ma zastosowania do osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości i prowadzą działalność sprzedaży towarów na targowisku poza miejscem, od którego płacą podatek od nieruchomości; opłata targowa dotyczy tylko sprzedaży nieobjętej tym podatkiem.
Wymaga ponownego zaakcentowania, że obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży w każdym miejscu danej gminy. Określone w uchwale Rady Miasta C. stawki opłat targowych są stawkami dziennymi, które uzależnione są od miejsca, powierzchni i sposobu prowadzenia sprzedaży. Ponadto podkreślić należy, że opłata dotyczy jednego "stanowiska" sprzedaży. Oznacza to, że jeżeli dany podmiot dysponuje dla przykładu dwoma przyczepami, to stawka opłaty targowej ulega zwielokrotnieniu. W niniejszej sprawie organ przyjął, że w dniu 4 maja 2014 r. pracownicy skarżącej prowadzili sprzedaż słodyczy w dwóch miejscach, a mianowicie: ok. godz. 1150 czynności tych dokonywała M.P. na terenie przy ul. [...], natomiast ok. godz. 1430 strażnik stwierdził sprzedaż prowadzoną przez G.B. na terenie przy ul. [...]. Skarżąca nie zaprzecza, że taka sprzedaż prowadzona była na terenie przy ul. [...], negując jednocześnie sprzedaż przy ul. [...]. Nadmienić w tym miejscu należy, że sprawa dotycząca handlu przy ul. [...] była przedmiotem kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Gl 866/16 oddalił skargę podatniczki uznając zasadność określenia opłaty targowej z tego tytułu w wysokości [...] zł.
Wracając do meritum podnieść należy, iż dokument, który jest podstawowym dowodem w sprawie, a mianowicie notatka urzędowa strażnika miejskiego, nie dostarcza wiedzy na temat tego, czy przyczepa stwierdzona na ul. [...] jest tą samą przyczepą, która w późniejszym czasie, zdaniem autora notatki, stała przy ul. [...]. Jeżeli w obu przypadkach była to ta sama przyczepa, która mogła być przetransportowana z ul. [...] na ul. [...], to zdaniem Sądu, brak jest podstaw do dwukrotnego obciążania skarżącej obowiązkiem ponoszenia opłaty targowej.
Zgodnie z regułą pobierana jest ona za każdy dzień prowadzenia przez podatnika sprzedaży (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 7/07, Lex nr 30283). Tym samym podatnik ją wnoszący jest uprawniony do prowadzenia sprzedaży w danym dniu w każdym miejscu, przy założeniu, że sposób i miejsce odpowiada stawce poniesionej opłaty. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że jeżeli sprzedaż odbywała się z jednej przyczepy, która została przemieszczona z ul. [...] na ul. [...], to skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia jednej opłaty wynikającej z § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały. Jeżeli były to dwie różne przyczepy to opłata ta jest należna w podwójnej wysokości.
Przyjęcie stanowiska odmiennego, a więc przyzwalającego na pobór opłaty targowej w sytuacji zmiany jedynie lokalizacji przyczepy doprowadziłoby do podwójnego opodatkowania skarżącej. Naruszałoby to konstytucyjną zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa obowiązująca we wszystkich sferach funkcjonowania społeczeństwa oznacza więc, że wszystkie charakteryzujące się określoną, istotną cechą podmioty prawa, których dotyczą konkretne normy prawne, traktowane być muszą równo tzn. według jednakowej miary (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 490/10, Lex nr 992399). Na tle prawa podatkowego konstytucyjna zasada równości oznacza postulat zachowania równomierności w opodatkowaniu podatkami, przez wprowadzenie powszechnego i proporcjonalnego opodatkowania. Powszechność opodatkowania oznacza opodatkowanie wszystkich podatników na tych samych zasadach (zob. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 525/10, Lex nr 811878). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok z dnia 22 maja 2002 r. sygn. akt K 6/02, OTKA 2002/3/33) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 11 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 972/09, Lex nr 607599) wskazuje się, że podwójne opodatkowanie stoi też w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w art. 84 i art. 217 Konstytucji RP.
Zgodnie z art. 122 i art. 191 o.p. organ podatkowy obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z kolei stosownie do art. art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić – zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi - odczytać kierunek rozważań, jak i tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia decyzji jest więc nie tylko wymogiem formalnym – wynikającym wprost z brzmienia art. 210 § 4 o.p. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie bowiem toku rozumowania organu, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wyłuszczając powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności (art. 124 o.p.), ale także wpływa na kontrolę aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Na gruncie tej sprawy organy przedstawiły tok postępowania podatkowego oraz oparły się w zasadzie wyłącznie na notatce urzędowej strażnika miejskiego. Postępowanie dowodowe ograniczyło się bowiem do ustalenia powierzchni przyczepy samochodowej oraz faktu, że proboszcz parafii [...] nie wyrażał zgody skarżącej na prowadzenie sprzedaży na terenie przy ul. [...]. Wynika stąd, że nie dostrzeżono okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a które były przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia.
Nie zweryfikowano również twierdzenia skarżącej, zgodnie z którym jej pracownica – G.B. nie prowadziła sprzedaży z przyczepy na terenie przy ul. [...]. Na rozprawie podatniczka umotywowała to stanowisko tym, że nie podjęto sprzedaży na placu kościelnym przy ul. [...], gdyż nie dysponowała ona zgodą proboszcza parafii [...] na jego zajęcie. Brak zgody na sprzedaż pierników podczas odpustu odbywającego się w dniu 4 maja 2014 r. na terenie parafii [...] jest bezsporny, gdyż oświadczenie w tej materii złożył proboszcz tej parafii w piśmie z dnia [...]. Natomiast organ I instancji pomimo wątpliwości SKO co do tego, czy istotnie taka sprzedaż miała miejsce, a co zostało wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...], nie uzupełnił postępowania dowodowego, opierając swe rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie na notatce urzędowej strażnika miejskiego. Postępowanie, w którym wydana została wspomniana decyzja zostało wprawdzie umorzone, jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że "nowe" postępowanie, którym "naprawiono" błąd polegający na wadliwym określenia jego przedmiotu (w pierwotnym postanowieniu inicjującym postępowanie wskazano miejsce prowadzenia sprzedaży jako ul. [...], podczas gdy miała być to ul. [...]), niczym nie różni się od tego umorzonego. Tym samym organ I instancji, jak również Kolegium, miało świadomość niedostatków dowodowych. Oczywiście notatce urzędowej nie można odmówić waloru dowodowego, gdyż zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednak, jak w niniejszym przypadku, może być to dowód niewystarczający dla jednoznacznego wykazania zaistnienia faktu sprzedaży prowadzonej w danym miejscy i danym dniu, a co jest konieczne, gdyż okoliczności te implikują powstanie obowiązku uiszczenia opłaty targowej. Tym samym w przypadku kwestionowania prowadzenia sprzedaży organ podatkowy winien przedsięwziąć starania celem udowodnienia tego faktu tak, aby wystąpienie owego obowiązku nie budziło żadnych wątpliwości.
Wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 191 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego doprowadziłoby organ do innych wniosków w zakresie istnienia obowiązku wniesienia opłaty targowej za sprzedaż prowadzoną w dniu 4 maja 2014 r.
Postępowanie wymaga zatem uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie i dokonania ponownej, rzetelnej oceny, czy w stosunku do skarżącej powstał z mocy prawa obowiązek wniesienia opłaty targowej, jak twierdzą organy, za sprzedaż prowadzoną z przyczepy samochodowej zlokalizowanej przy ul. [...]. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie wyklucza tego, że powstała powinność uiszczenia tej opłaty, jeżeli organ wykaże, że sprzedaż prowadzona była w dwóch miejscach, z dwóch przyczep samochodowych.
Jak słusznie zauważyła skarżąca, SKO w swej decyzji zawarło nieprawidłowy w części numer sprawy będącej przedmiotem jego rozpatrzenia. Otóż wskazało nr [...], podczas gdy decyzja organu I instancji opatrzona jest nr [...]. Pomięto zatem w numerze po symbolu "PD" liczbę rzymską "II". Jednak nie ulega wątpliwości, że sprawa dotyczyła opłaty targowej z tytułu sprzedaży prowadzonej w dniu 4 maja 2014 r. z przyczepy samochodowej zlokalizowanej przy ul. [...]. Owa omyłka pisarska pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na tę sumę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.