Uzasadnienie
Okręgowy Inspektor Pracy w Katowicach (dalej: wierzyciel) postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. nr KT.PPR-B.621.11.2023.6, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), dalej: K.p.a. oraz art. 23 § 4 pkt 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), dalej: u.p.e.a.
po rozpoznaniu zażalenia I Sp. z o.o. w G., obecnie Q Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka, zobowiązana, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy K. z 3 marca 2023 r. nr [...] w sprawie rozpoznania zarzutów.
Powyższe postanowienie wierzyciela zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wierzyciel w dniu 9 stycznia 2023 r. wystawił tytuł wykonawczy nr 04344-622-Ea99/22 dotyczący nieuiszczonych przez Spółkę kosztów upomnienia w kwocie 16 zł.
Postępowanie egzekucyjne prowadzi Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ egzekucyjny), który w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy próbował dokonać zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz wkładu oszczędnościowego w M S.A. Przedmiotowe zajęcie doręczono zobowiązanej wraz z tytułem wykonawczym w dniu 24 stycznia 2023 r. Pismem z 23 stycznia 2023 r. bank poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi dla Spółki rachunku bankowego.
Pismem z 31 stycznia 2023 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, Spółka złożyła zarzuty do tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, zarzucając rażące naruszenie prawa.
Wierzyciel postanowieniem z 3 marca 2023 r. oddalił zarzuty.
Zobowiązana w ustawowym terminie wniosła zażalenie na postanowienie z 3 marca 2023 r., zarzucając rażące naruszenie prawa.
Rozpoznając sprawę ponownie wierzyciel stwierdził, że w związku z nieuiszczeniem kosztów upomnienia z 25 października 2022 r. w wysokości 16 zł, wystawił w dniu 9 stycznia 2023 r. tytuł wykonawczy nr 04344-622-Ea99/22.
Wierzyciel wyjaśnił, że powyższe upomnienie, którym wezwano Spółkę do wykonania obowiązków wynikających z nakazu inspektora pracy, zostało doręczone w dniu 28 października 2022 r. Zawiera ono stosowne pouczenie, że koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i należy je wpłacić w ciągu 7 dni od dnia jego doręczenia na podany rachunek bankowy. Jednocześnie wskazano, że koszty te zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (art. 15 § 1 i 2 u.p.e.a.). W sprawie powstał zatem obowiązek zapłaty kosztów upomnienia i był on wymagalny.
Dalej wierzyciel wskazał, że w przypadku dochodzenia nieuiszczonych kosztów upomnienia nie miał prawnego obowiązku uprzedniego doręczania zobowiązanemu upomnienia. Zgodnie bowiem z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 131 z późn. zm.) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy kosztów upomnienia (§ 2 pkt 6).
Wierzyciel rozpoznał sprawę w oparciu o treść art. 33 § 2 u.p.e.a. i stwierdził, że sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych w przepisie okoliczności. Zatem zasadne było wydanie postanowienia o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 04344-622-Ea99/22.
W skardze na postanowienie wierzyciela z 17 kwietnia 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca stwierdziła, że postanowienie rażąco narusza prawo i wniosła o jego uchylenie.
Wierzyciel w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to wyjątek w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania.
Sąd przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdził, że nie narusza ono prawa.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.
Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Podstawą zarzutu może być tylko:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.
Natomiast skarżąca nie sformułowała żadnych zarzutów z katalogu zarzutów, wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a.
Sąd nie znalazł podstaw, do uznania, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo i to w stopniu rażącym. Po pierwsze bowiem, skarżąca nie sformułowała żadnych zarzutów z katalogu zarzutów, wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Po drugie wierzyciel, pomimo tego, że skarżąca nie sformułowała żadnych konkretnych zarzutów, niejako na korzyść strony, rozpoznał sprawę dwukrotnie w oparciu o treść art. 33 § 2 u.p.e.a. i stwierdził, że sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych w tym przepisie okoliczności.
Upomnienie z 25 października 2022 r., którym wezwano skarżącą do wykonania obowiązków wynikających z nakazu inspektora pracy, zawiera pouczenie, że koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i należy je wpłacić w ciągu 7 dni od dnia jego doręczenia na podany rachunek bankowy. Jednocześnie wskazano, że koszty te zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (art. 15 § 1 i 2 u.p.e.a.). W sprawie powstał zatem obowiązek zapłaty kosztów upomnienia i był on wymagalny. Zaś w przypadku dochodzenia nieuiszczonych kosztów upomnienia wierzyciel nie miał prawnego obowiązku uprzedniego doręczania zobowiązanemu upomnienia. Zgodnie bowiem z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy kosztów upomnienia (§ 2 pkt 6).
Należy zgodzić się z wierzycielem, że sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. okoliczności.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.