Uzasadnienie
W zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego K. K. przedstawione w jego wniosku z dnia 8 września 2014 r., który został uzupełniony pismem z dnia 13 listopada 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymywania renty na podstawie umowy ubezpieczenia na życie.
W treści zaskarżonej interpretacji organ pouczył stronę, iż przysługuje jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Wyjaśnił również, że skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 P.p.s.a.).
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej wynika, iż przedmiotowa interpretacja została doręczona skarżącemu w dniu 11 grudnia 2014 r. za pośrednictwem dorosłego domownika.
W dniu 18 grudnia 2014 r. (data nadania) strona skierowała do Sądu, za pośrednictwem organu, skargę na interpretację z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej wskazując, że skarżący nie skierował wezwania do usunięcia naruszenia prawa, mimo prawidłowego pouczenia go o trybie zaskarżenia interpretacji. Z powyższego wynika, że nie została wyczerpana - przewidziana przepisami prawa w sprawach dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego - droga odwoławcza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Na wstępie wypada wyjaśnić, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Natomiast w myśl art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Od powyższej zasady został przewidziany wyjątek, wskazany w treści art. 52 § 3 P.p.s.a., który określa możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (zatem także na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, mimo wyraźnego pouczenia zawartego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...], nie dopełnił wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.