Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącemu T.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...]zł z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny inny niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część.
W piśmie z dnia 7 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podkreślił, że w analizowanym przypadku zachodzi ryzyko wykonania decyzji naruszającej prawo, a świadczą o tym zarzuty podniesione w skardze. Następnie zaakcentował, że egzekucja przedmiotowego zobowiązania podatkowego skutkować będzie nieodwracalną utratą przez skarżącego udziałów (wkładów) w spółkach, w których jest on wspólnikiem (komandytariuszem), i tym samym pozbawi go możliwości decydowania o losach tych podmiotów, jak również osiągania korzyści płynących z prowadzonej przez nie działalności gospodarczej. Ma to, jak oświadczył, istotne znaczenie, ponieważ działalność ta przynosi skarżącemu dochód pozwalający na poniesienie kosztów utrzymania jego trzyosobowej rodziny, które – zgodnie ze wskazaniem – przewyższają kwotę [...]zł miesięcznie.
Na koniec odwołał się do poglądów formułowanych w orzecznictwie i w doktrynie w kwestii okoliczności świadczących o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania (w tych ramach zwrócił uwagę m. in. na nieodwracalny charakter sprzedaży udziałów w spółce).
Do wniosku załączono: informacje odpowiadające odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców dotyczące spółek, w których skarżący jest wspólnikiem (komandytariuszem) i wybrane dokumenty finansowe jednego z tych podmiotów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywany wniosek nie może zostać uwzględniony.
Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania.
Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one złożone wraz z rozpoznawanym wnioskiem. Dostrzec bowiem trzeba, że wnioskodawca wykazał jedynie fakt pozostawania przez skarżącego wspólnikiem (komandytariuszem) w trzech spółkach, a ponadto przedłożył wybrane dokumenty finansowe jednego z tych podmiotów.
Bez wątpienia dane te nie są wystarczające do ustalenia aktualnych wpływów i wydatków skarżącego, jak również zasobów, którymi on dysponuje. Nie pozwalają zatem na stwierdzenie, by sygnalizowane w skardze zagrożenie było realne i w konsekwencji uniemożliwiają zweryfikowanie, czy jego wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na drugi argument podniesiony przez wnioskodawcę w postaci ryzyka wykonania decyzji, która – w świetle zarzutów skargi – narusza prawo. Podkreślenia bowiem wymaga, że kwestia zasadności skargi nie stanowi przedmiotu rozważań na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sama ewentualność uwzględnienia skargi nie jest natomiast przesłanką pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zatem nastąpić z tego powodu, że być może skarga okaże się zasadna.
Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym materiału przedstawionego na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.
Dla porządku przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.