Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. W., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych w terminie składek za okres 02/2000-01/2013 w łącznej kwocie 36.340,03 zł.
W dniu 23 stycznia 2014 r., w biurze podawczym tutejszego Sądu, skarżący złożył między innymi druk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.).
Przyszło w tym miejscu podkreślić, iż skarga w niniejszej sprawie, złożona została na decyzję dotyczącą ubezpieczeń społecznych. Zgodnie zaś z treścią art. 239 pkt 1 lit. e) P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przedmiotem skargi jest działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Należało zatem stwierdzić, że takim zwolnieniem z mocy samej ustawy objęty jest w tej sprawie A. W.. Oznacza to – mając na uwadze treść art. 241 P.p.s.a. – że skarżący zwolniony jest od obowiązku ponoszenia zarówno opłat sądowych, w tym wpisów sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z tych względów wniosek skarżącego jest bezprzedmiotowy, a postępowanie nim wszczęte podlega umorzeniu. Rozstrzygnięcie takie znajduje wzmocnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że "jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych dotyczy sprawy, w której skarżący nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie w tym przedmiocie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe" (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 767/08, LEX nr 493674).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a.