Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L., działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy swe postanowienie z dnia [...]., nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego W.K. z dnia 30 września 2015 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 kwietnia 2016 r. Skargę pełnomocnik skarżącego wysłał w dniu 23 maja 2016 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który otrzymał ją w dniu 25 maja 2016 r., a w dniu 31 maja 2016 r. przekazał – według właściwości – organowi.
Po przekazaniu przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy Zastępca Przewodniczącego Wydziału I wydał zarządzenie z dnia 7 lipca 2016 r. o wezwaniu pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 sierpnia 2016 r. i jak dotąd nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona oraz z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminu wniesienia skargi, podkreślić trzeba, że stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, skutek wniesienia skargi, którą skierowano bezpośrednio do sądu, następuje w dacie nadania tej skargi przez sąd na adres właściwego organu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 876/16 lub z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w niniejszej sprawie skargę należało uznać za wniesioną dopiero w dniu 31 maja 2016 r., podczas gdy ostatnim dniem terminu do dokonania tej czynności był poniedziałek 23 maja 2016 r. Stąd konieczne stało się zastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak już jednak wspomniano, nie był to jedyny powód podjętego rozstrzygnięcia.
Odnotowania bowiem wymaga, że w myśl art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma (a więc także do skargi) należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Niedołączenie takiego dokumentu do skargi uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni.
Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeśli pismem tym jest skarga, to podlega ona odrzuceniu przez sąd w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd jedynie dodania wymaga, że przepis ten należało zastosować także w rozpatrywanym przypadku, albowiem termin do wykonania opisanego wezwania upłynął pełnomocnikowi skarżącego bezskutecznie z dniem 11 sierpnia 2016 r.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.