Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, R. G. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ów zawarł na urzędowym formularzu z dnia 29 sierpnia 2016 r. Formularz ten stanowi własnoręcznie podpisaną kopię druku, który skarżący uprzednio złożył w sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem i zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gl 349/16.
Należy zatem odnotować, że postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sadowych w ww. sprawie. Przyjęto wówczas, że R. G. samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, a w skład jego majątku poza zajmowanym budynkiem mieszkalnym wchodzi wyłącznie 1,5 ha gruntu (łąki). Wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 5.000 zł. Źródłem dochodu wnioskodawcy są dochody z renty (980 zł) oraz z umowy zlecenia (430 zł).
Skarżący podkreślił, że ma zobowiązanie kredytowe oraz alimentacyjne względem brata. W sprawie II SA/Gl 349/16, do druku formularza dołączone zostało zaświadczenie lekarskie wskazujące, że wnioskodawca cierpi na kilka schorzeń o przewlekłym charakterze. Co więcej, odpowiadając na wezwanie referendarza, skarżący udokumentował swoją sytuację dochodową.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącego, tj. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Trzeba w tym miejscu wyraźnie zaakcentować, że w toku rozpoznania niniejszego wniosku, referendarz sądowy uznał, że nie doszło do zmiany stanu faktycznego, który legł u podstaw orzeczenia z dnia 2 sierpnia 2016 r. Nie doszło również do zmiany stanu prawnego w omawianym zakresie. Z tych względów brak jest jakichkolwiek przyczyn, dla których zasadne byłoby odstąpienie od ustaleń i konkluzji przyjętych w postanowieniu z 2 sierpnia 2016 r. W ślad zatem za wspomnianym orzeczeniem należy podkreślić, że łączny dochód skarżącego rzeczywiście wynosi około 1400 zł, a koszty utrzymania się kształtują na poziomie około 300 zł. Do tego dochodzi spłata zaciągniętych zobowiązań (około 300 zł), co oznacza, że do jego dyspozycji pozostaje stosunkowo niewielka kwota. Co więcej, udokumentowano schorzenia oraz uzyskanie przez skarżącego średniego stopnia niepełnosprawności.
Taki stan rzeczy przemawia również w tej sprawie za uwzględnieniem wniosku.
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.